اثر تغییرات مقدار ملاس و سلنیوم بر رشد مخمر ساکارومایسس سروزیه و میزان بیواتانول تولیدی
نویسندگان
1 گروه پاتوبیولوژی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
2 . گروه مهندسی شیمی ، دانشگاه صنعتی سهند، تبریز، ایران
3 .دانش آموخته کارشناسی ارشد رشته زیست شناسی- گرایش میکروبیولوژی، دانشکده علوم پایه، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز ، ایران
doi
چکیده
بیواتانول به عنوان سوخت جایگزین برای کاهش وابستگی به سوختهای فسیلی استفاده میشود، امنیت انرژی را تضمین میکند و تاثیر منفی مصرف سوختهای فسیلی را به اقتصاد و محیط زیست کاهش میدهد. ملاس به دلیل محتوای قندهای قابل اشتعال که میتواند به طور مستقیم برای تخمیر بدون هیچ تغییری مورد استفاده قرار گیرد ماده بسیار خوبی برای تولید بیواتانول محسوب میشود. همچنین مخمر یک حامل مناسب برای بیوترانسفورماسیون سلنیوم میباشد و ازاین رو یکی از اقتصادیترین منایع سلنیوم آلی، مخمر رشد یافته در محیط کشت غنی شده با سلنیوم میباشد. لذا هدف اصلی تحقیق حاضر بررسی اثر سلنیوم بر عملکرد تولید بیواتانول و به دست آوردن بیواتانول با بالاترین غلظت با استفاده از مخمر ساکارومایسسسروزیه بود. سویه صنعتی مخمر ساکارومایسسسروزیه (SFO6) با استفاده از بریکسهای متفاوت ملاس به عنوان سوبسترا و کود اوره با غلظت ppm۲۵۰ و کود سوپرفسفات تریپل با غلظت ppm۵۰۰ به عنوان مواد مغذی تامینکننده منبع فسفر و نیتروژن و نیز با اضافه کردن مقادیر مختلف سلنیوم (2، 4، 6، 8، 10، 15، 20 و 25 میکروگرم در میلیلیتر) کشت داده شد. پس از گرمخانهگذاری لازم، تاثیر مقادیر مختلف سلنیوم و ملاس بر رشد مخمر مذکور براساس میزان بیواتانول تولیدی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج به دست آمده نشان داد که حداکثر غلظت بیواتانول تولید شده (80گرم در لیتر) با استفاده از بریکس 25درصد ملاس چغندر قند و مقدار 20 میکروگرم سلنیوم به دست میآید. سویه صنعتی مخمر ساکارومایسسسروزیه گزینه مناسبی برای افزایش راندمان تولید بیواتانول از ملاس چغندرقند غنی-شده با سلنیوم میباشد.