بررسی و تحلیل کنشهای گفتاری منطقالطیر عطار در پیشبرد روایت با تأکید بر نظریهی جان آر سرل
نویسندگان
1 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید چمران اهواز
2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز
doi
10.22099/jba.2022.42681.4191چکیده
کنش گفتاری یا کارگفت از نظریات زبانشناسی و فلسفی کاربردشناسی زبان به شمار می آید. در این نظریه، کاربرد افعال در ساختار گفتوگویی با توجه به موقعیت کلام و ارتباط های اجتماعی بررسی و واکاوی میشود. روایت منطق الطیر نیز با توجه به اینکه متن داستانی شاخصی در زمینه ی گفتمان روایی است، بر پایهی گفتوگوها پیش رفته و روایت آن در پیوند با ساختار معنایی افعال و جملات گفتوگویی، با کنش گفتاری تلاقی مییابد و در ساختار نظامدهندهی داستان یا روایت کلی آن بررسی میشود، چنانکه معنای افعال در کنش گفتاری و در مسیر القای مفهومی خاص در هنگام کارکرد فعل بازیابی میگردد. هدف پژوهش حاضر، تحلیل افعال و بافت موقعیتی پاره گفتارهای منطق الطیر با توجه به شاخصه های نظریهی کنش گفتاری است و در پی پاسخ دادن به این پرسش است که گفتوگوهای هدهد و پرندگان قابلیت بررسی بر پایهی پنج گونه کنش گفتاری دارد یا خیر. این پژوهش به روش تحلیلی و آماری، کنش گفتاری افعال را در پیشبرد گفتمان روایی منطق الطیر و با توجه به بررسی پنج گونه کنش گفتاری «گفتوگوهای هدهد و پرندگان» مطرح میکند و نشان میدهد که نوع کنش گفتاری اظهاری (توصیفی) در گفتوگوهای مذکور، کارکرد اجرایی بیشتری داشته و دیگر کنش های گفتاری موردبحث در سایه ی این گونه تحقق یافتهاند؛ هرچند کنش عاطفی پرندگان و کنش ترغیبی افعال هدهد نیز درجهت گفتمان روایی و بافت موقعیتی ساختار جملات نقش برجستهای داشته اند.