تبیین مولفههاب مطلوبیت فضای شهری در تحقق حق به شهر ( مطالعه موردی: ارومیه)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا، دانشگاه فرهنگیان تهران، تهران، ایران
2 گروه مهندسی کامپیوتر، دانشکده مهندسی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
3 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
4 گروه مهندسی کامپیوتر، دانشکده مهندسی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
doi
10.22059/jhgr.2022.340609.1008468چکیده
روند روبه رشد جمعیت شهرها باعث ظهور مشکلات گسترده شده است. دراینارتباط از مهمترین راهکارهای شناسایی شهروندی محلی، وضع قانون شهر با رویکرد مبتنی بر حق به شهر است، که جوانب مختلف جهت تحقق این مهم مورد کنکاش قرارگرفته است. در همین چارچوب تحقیق حاضر سعی در بررسی مطلوبیت فضای شهری در تحقق حق به شهری در شهر ارومیه داشته است. بدین منظور نیز از روشهای کتابخانه و میدانی برای جمعآوری اطلاعات بهره برده شده است و برای تجزیهوتحلیل نیز از نرمافزار Smart Pls برای بررسی سطح معنیداری رابطه مطلوبیت در حق به شهر و از مدل IPA جهت تبیین تفاضل اهمیت و عملکرد شاخصهای مطلوبیت در راستای تحقق حق به شهر استفادهشده است. لازم به ذکر است که ازآنجاکه نمونه تحقیق حاضر مبتنی بر خبرگان بوده است، حجم نمونه به روش هدفمند (گلوله برفی) به میزان 20 نفر انتخابشدهاند. نتایج تحقیق نشان داده است که مطلوبیت در تحقق حق به شهری در شهر ارومیه موثر بوده و در سه برازش اعتبار اشتراک واریانس (R2)، میزان توان پیشبینی (Q2)، قدرت مدل ساختاری (GOF) مورد تأیید قرارگرفته است، اما براساس نتایج حاصل از مدل IPA اختلاف بین اهمیت شاخصهای مطلوبیت و اولویت عملکرد توسط نهادهای ذیربط در ارومیه وجود داشته است و اهمیت زیادی به شاخصهای با اولویت پایین دادهشده است؛ درحالیکه اولویت اول شاخصهای مطلوبیت جهت تحقق حق به شهر شامل پاسخگویی به نیازهای شهروندان، امکان حضور اقشار جامعه در بستر شهر، مسئولیتپذیری، تعلقخاطر، سازگاری و قانونمندسازی شهروندان بوده است.