بررسی باستانشناختی ارتباطات سیاسی و فرهنگی ایران و آسیای صغیر در دوران هخامنشی
نویسندگان
1 - دانشیار باستانشناسی، دانشگاه تربیت مدرس
2 - استادیار باستانشناسی، دانشگاه تربیت مدرس
3 - دانشجوی دکتری باستانشناسی، دانشگاه تربیت مدرس
doi
چکیده
یک نظام سیاسی حاکم بر یک سرزمین برای اداره بهتر امور خود نیاز به یک سری تقسیمبندیهای فضای سیاسی و گماردن شخصی با اختیارات خاص بر این واحدها دارد. اولین تجربه تقسیم فضای سیاسی در ایران به دوره حکومت هخامنشیان(330-550ق.م) بر میگردد. در این دوره داریوش بزرگ سازمان فضایی کشور را در بیست خشترپاوننشین تنظیم کرد که یک خشترپاون از سوی حکومت مرکزی بر آنجا حکومت میکرد. شیوه حکومت سیاسی هخامنشیان فدراتیو بود و نواحی مفتوحه با حفظ استقلال داخلی تابع حکومت مرکزی بودند. از جمله مناطق تحت انقیاد هخامنشیان که تعدادی از خشترپاوننشینها نیز در این قسمت واقع شده بودند، آسیای صغیر امروزی است. هدف از این پژوهش، بررسی نمودهای حکومت فدرالیسم هخامنشی در خشترپاوننشینهای آسیای صغیر و نحوه تقسیمبندی آنها براساس سیاستهای دستگاه اداری هخامنشی است.
