مطالعه قابلیت‌های مواد بوم‌آورد در دیزاین محیطی پایدار بر اساس نظریه اتزیو مانزینی

نویسندگان

1 کارشناس ارشد ارتباط تصویری، دانشکده هنر، دانشگاه سوره، تهران، ایران.

2 استادیار گروه ارتباط تصویری، دانشکده هنر، دانشگاه سوره، تهران، ایران.

doi
10.22034/ra.2025.2047362.1496
چکیده

با گرم‌ شدن کره‌ زمین و افزایش جمعیت، دیزاین پایدار به‌عنوان راه‌حلی مناسب جهت کاهش فرآیند تولید زباله و به حداقل رساندن آسیب‌های محیط‌زیستی بدون به خطر انداختن منابع نسل‌های آینده، عمل می‌کند. در زمانی که پایداری زیست‌محیطی از دغدغه‌های اصلی دنیای امروز است این تحقیق به‌طور انتقادی مواد و روش‌های مرسوم در گرافیک محیطی را بررسی کرده و از تغییر نگرش به سمت شیوه‌های سازگار با محیطزیست حمایت می‌کند. هدف اصلی آن شناسایی و ارزیابی نقش مواد بومی در دیزاین پایدار و کاربرد آن‌ها بر پایه نظریه دیزاین پایدار اتزیو مانزینی است. این پژوهش به شیوه توصیفی-تحلیلی با استفاده از منابع کتابخانه‌ای و دیجیتال انجام شده و به این پرسش پاسخ می‌دهد که چگونه می‌توان از مواد محلی که برای فرهنگ، جغرافیا و محیط یک مکان مهم هستند در دیزاین استفاده کرد؟ محور اصلی این تحقیق، تأکید بر پایداری در دیزاین گرافیک، نقدی به مواد غیرقابل تجدید و روشن کردن اثرات نامطلوب محیطی آن‌ها است. استفاده از مواد بومی مانند گل، خاک رس، آجر و سنگ را به‌عنوان جایگزین‌های پایدار پیشنهاد کرده که ردپای کمتر اکولوژیکی، هویت فرهنگی، تطبیق پذیری زیبایی‌شناسی و دوام آن‌ها بیشتر است. این رویکرد با مفهوم بومی‌گرایی جهان‌وطنی اتزیو مانزینی، که دیدگاه‌های محلی و جهانی را در دیزاین هماهنگ کرده، هم‌سو می‌شود. سنجش قابلیت‌های مواد بوم‌آورد در یکپارچه‌سازی محیطی و پایداری در دیزاین گرافیک محیطی و معماری بومی ایران از دستاوردهای اصلی این پژوهش به شمار می‌رود.