تحلیل انتقادی گفتمان شیعی در شعر فارسی از رودکی تا غضائری
نویسندگان
1 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سمنان
2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه سمنان، ایران
doi
10.22099/jba.2021.39049.3923چکیده
تحلیل انتقادی گفتمان شیعی در شعر فارسی از رودکی تا غضائری حسن اکبری بیرق* رضا نیکو** چکیده شعر فارسی دیرزمانی است که تجلیگاه گفتمان شیعی است. رخدادهای بزرگِ تاریخ تشیع چون غدیر، سقیفه و عاشورا هرکدام در مقام خود در اندیشه و بهدنبال آن در شعر شاعران بازتاب یافتهاند. حوادثی که بر سر جانشینی پیامبر اسلام روی داد، مسلمانان را با پدیدهی اختلاف درونی و انشعاب در امت اسلامی مواجه و آنان را با پرسشهایی پیرامون مسائل اساسی اولین تجمع سیاسیشان آشنا کرد. این مقاله با هدف بازنمایی تأثیر این گفتمان بر شعر فارسی از رودکی تا غضائری و با مطالعهی منابعِ اصلی و تجزیهوتحلیل دادهها انجام شده است. با بررسی اشعار پارسیگویانِ نامی از رودکی تا غضائری بهویژه بُندار رازی، فردوسی، کسایی و غضائری رازی براساس روش انتقادیِ نورمن فرکلاف، یعنی بررسی متن، عمل گفتمانی و عمل اجتماعی، روشن شد که گفتمانِ غالب در شعر این شاعران، حب اهلبیت و افضلیت علی است. رودکی، دقیقی، بندار، کسایی، فردوسی و غضائری با اشعار خود در مقام رخدادی ارتباطی نهتنها به بازتاب گوشهای از عمل اجتماعی روزگار خود پرداختهاند که نظمِ گفتمانی شیعی را نیز در شعر فارسی پیریزی کردهاند. واژههای کلیدی: تحلیل گفتمان انتقادی، شعر فارسی از رودکی تا غضائری، گفتمان، گفتمان شیعی. * دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سمنان h.akbaribairagh@gmail.com (نویسندهی مسئول) ** دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سمنان rnsemnan72@yahoo.com تاریخ دریافت مقاله: 16/9/99 تاریخ پذیرش مقاله: 25/1/1400