تحلیل و بررسی زمینهگرایی بر اساس گونهبندی مجتمعهای مسکونی (نمونه مورد مطالعه: شهر تبریز)
نویسندگان
1 گروه معماری دانشکده عمران، دانشگاه تبریز
2 دانشکده جغرافیا و برنامه ریزی شهری
3 دانشگاه تبریز
doi
10.22059/jhgr.2022.324977.1008322چکیده
در کشور ایران افزایش جمعیت شهری و نیاز به مسکن موجب جایگزینی مجتمعهای مسکونی با مساکن تک خانواری شده است، تبریز هم از این قاعده مستثنی نمیباشد. در این میان مسائلی نظیر اعمال سلیقه بازار و سودجویی افراد شرایطی را رقم زدند که مجتمعهای مسکونی بیتوجه به زمینه شکل گرفتند. این پژوهش با هدف تحلیل تأثیر گونهبندی مجتمعهای مسکونی بر زمینه گرایی در تبریز سعی دارد که مجتمعهای مسکونیای که به لحاظ زمینه گرایی وضعیت مطلوبتری دارند و نیز مهمترین ابعاد و مؤلفههای تأثیرگذار بر آن را شناسایی نماید و راهکارهایی برای خلق محیط زندگی مطلوب ارائه نماید. پژوهش به لحاظ هدف، کاربردی و ازنظر ماهیت و روش، تحلیلی و میدانی به شیوه آمیخته میباشد. روش پژوهش تحلیلی و میدانی است. لازم به ذکر میباشد که برای گردآوری دادههای پژوهش از مطالعات کتابخانهای و میدانی (پرسشنامه) و برای تحلیلهای پژوهش از آزمونهای آماری Spss استفادهشده است. با توجه به ضرایب بتا، در گونههای محیطی، پراکنده، خطی و ابر بلوک بیشترین تأثیرگذاری مربوط به بعد طبیعی و در گونه متمرکز بیشترین تأثیرگذاری مربوط به بعد تاریخی میباشد. بررسی میزان میانگینها نشان داد که، بیشترین میزان میانگین ابعاد کالبدی و فرهنگی در گونه متمرکز و بیشترین میزان میانگین ابعاد تاریخی و طبیعی در گونه ابر بلوک است. با توجه به مدل مسیر، تأثیر گونه محیطی و بعد تاریخی بر زمینه گرایی بیشتر میباشد. در طراحی مجتمعهای مسکونی باید به بعد تاریخی بهویژه مؤلفه هویت توجه شود.