سیاست‏گذاری انتقال تکنولوژی در کشورهای درحال‌توسعه و جایگاه دولت در آن

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری کارآفرینی، گروه مدیریت و کارآفرینی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.

2 دانشیار اقتصاد، گروه اقتصاد، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.

3 استادیار مدیریت و کارآفرینی، گروه مدیریت و کارآفرینی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.

doi
10.22126/ipes.2020.5361.1270
چکیده

تکنولوژی از مهم‏ترین عناصر قدرت و ثروت (اقتصاد سیاسی) در جهان امروزی محسوب می‏‌شود. سهولت و امکان‏پذیری انتقال تکنولوژی همواره از دغدغه‏های دولت‏ها و فعالان اقتصادی در کشور‏های جهان بوده است. روش‏ها و مدل‏های انتقال تکنولوژی براساس تجارب کشورهای جهان متفاوت است. نگاه کلان و از جانب دولت به موضوع انتقال تکنولوژی نیازمند توجه به حوزه‏های پارادایمیک و حوزه‏های اجرایی و مرحله‏ای است. در این پژوهش با استفاده از روش مطالعة اسنادی عوامل مؤثر در انتقال تکنولوژی در هفت کشور منتخب آلمان، ژاپن، چین، کرة ‏جنوبی، امارات متحدة عربی، هند، و ترکیه به روش تحلیل محتوای کیفی شناسایی شده است. نمونه‏گیری به روش غیرتصادفی هدف‌مند بوده است. داده‏ها به روش تحلیل محتوای عرفی تحلیل شده‏اند. سپس با استفاده از مطالعة تطبیقی و روش جبر بولی عوامل شناسایی‌شده به دو گروه علل لازم و مشارکت‏کننده تقسیم شده‏اند. به‌کمک این عوامل مدل پیش‌نهادی از انتقال تکنولوژی ارائه شده است که می‏تواند به‌منزلة بستر سیاست‏گذاری در حوزة انتقال تکنولوژی در سطح کلان کشور استفاده شود. علاوه‌بر آن، نقش دولت در انتقال تکنولوژی موردبحث قرار گرفته است و متخصصان و نخبگان کشورها درمقام متولی اصلی انتقال تکنولوژی معرفی شده‏اند.