بررسی اثرات ژئوپلیتیکی توسعه گردشگری منطقهای با بهرهگیری از رهیافت برنامهریزی راهبردی نمونه موردی: منطقه گردشگری چادگان، کهسوار طرار
نویسندگان
1 - کارشناس ارشد شهرسازی گرایش برنامهریزی شهری و منطقهای، دانشگاه شهید بهشتی
2 - دانشجوی دکتری شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات
3 دانشجوی دکتری شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات
doi
چکیده
صنعت گردشگری بهعنوان یک عامل اقتصادی عمده و بسیار مؤثر در سالهای اخیر مورد توجه زیادی قرار گرفته و به این علت سعی میشود که حتیالامکان از عوامل مؤثر در کاهش جریان گردشگری جلوگیری بهعمل آمده و امکانات لازم جهت رشد و گسترش صنعت گردشگری فراهم گردد. با توجه به اینکه ژئوپلیتیک در مقیاس خرد، بهمعنای «رقابت» بین دولتهای محلی یا ایالتهای مختلف یک مملکت برای برتری و قدرت است و از آنجا که این برتری یابی و قدرت با استفاده از امکاناتی که محیط جغرافیایی دراختیار میگذارد و یا امکاناتی که میتوان از محیط جغرافیایی اخذ نمود امکانپذیر میشود، استفاده از فرصتهای گردشگری موجود در یک منطقه جغرافیایی میتواند دستیابی به قدرت را تقویت نماید. برنامهریزی راهبردی و مفاهیمی چون «راهبرد» و«تاکتیک» در کوششی که برای ارائه رهیافتهای عملی در مدیریت و تصمیمسازی، بهصورتی که قادر به رویارویی با محیطهای خیلی پیچیده، نامعلوم و پیشبینیناپذیر باشند، شکل گرفت. برنامهریزی راهبردی گردشگری قابلیت آن را دارد تا با گنجانیدن زمینههای تصمیم گیری، بیان دلایل پشتوانة تصمیمات و مطرح کردن تصمیمات بهصورت خط مشی (پیشنهادات اجرایی)، بهعنوان یک فرآیند مؤثر در زمینه گردشگری عمل نماید. بر این اساس هدف این مقاله تعیین نحوه بهکارگیری فرآیند برنامهریزی راهبردی در برنامهریزی گردشگری در مقیاس فرامحلی و منطقهای است. با توجه به اهمیت گردشگری در اقتصاد جهانی و در نظر گرفتن تأثیر آن بر توسعه منطقهای، در این مقاله ابتدا تعاریف خاص مرتبط با موضوع و مبانی نظری فرآیند برنامه ریزی راهبردی مورد بررسی قرارگرفته است، در ادامه با تکیه بر فرآیند برنامه ریزی راهبردی و فنون مرتبط با آن در فعالیتهای گردشگری شهرستان چادگان و فریدون شهر (محدوده برنامهریزی کهسوار طرار) واقع در استان اصفهان یک مطالعه موردی صورت گرفته است. در نهایت، تعیین و اولویتبندی راهبردهای توسعه گردشگری از نتایج کاربردی این نوشتار میباشد.