کارکرد زبان و گفت وگو در حکایات اسرارنامه عطار
نویسندگان
1 زبان و ادبیات فارسی،دانشکده ادبیات و زبانهای خارجه، دانشگاه تبریز
2 زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تبریز
3 زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تبریز
4 زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تبریز
doi
10.22099/jba.2020.32259.3282چکیده
گفتوگو یکی از عناصر لازم و مهم ادبیات روایی است.اسرارنامهی عطارکه اثری رواییتعلیمی است، حکایتهای دلنشینی دارد. در این حکایتها گفتوگو نقش مهمی دارد تاآنجاکه جای کردار را گرفته است. عطار در این حکایتها با استفاده از شیوههای مختلف گفتوگو، از جمله گفتوگوی مستقیم، غیرمستقیم، درونی و نمایشی بهخوبی از این عنصر برای پیشبرد داستان بهره جسته است. در اسرارنامه گفتوگوها از نظر تعدد صداها، چندطرفه، دوطرفه، یکطرفه و روایت، تکصدایی راوی است. گفتوگوهای دوطرفه از حیث تعداد و از بُعد تنوع طرفین، بیشترین تعداد و تنوع را به خود اختصاص داده است. زبان در گفتوگوی حکایتهای اسرارنامه، حداقل یکی از شش کارکرد ارجاعی، عاطفی، ترغیبی، فرازبانی، همدلی و ادبی را به عهده دارد. سه کارکرد ارجاعی، عاطفی و ترغیبی بیشترین سهم از انواع نقشهای زبانی را دارند. در این مقاله، انواع گفتوگو، بهویژه گفتوگوهای دوطرفهی حکایتهای اسرارنامه و کارکرد زبان در آنها را بررسی کردهایم. نتیجهی بررسی نشان میدهد که عطار اسرارنامه را به منظور تعلیمات عرفانی سروده و روایت را راه مناسبی برای مقصود خود یافته است. وی بیش از همهی وجوه فعل، از وجه خبری استفاده کرده است و زبان او بیشتر نقش ارجاعی و در مرتبهی بعد نقش عاطفی و ترغیبی دارد و به اعجاز زبان در بیان مفاهیم آگاهی کافی داشته است.