فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

یکی از دلایل مهم توجه به تصحیح متون فارسی، وجود گنجینه‌ی واژگانی محفوظ در این دست‌نویس‌ها است و تأکید بر اهلیت در ورود به این عرصه، به‌دلیل اهمیت شناختن راه‌ و روش صحیح این کار است. در بسیاری از دست‌نویس‌های موجود زبان فارسی، به‌دلیل خطای کاتبان، کم‌دانشی و اعمال سلیقه‌ی متعمدانه‌ی آن‌ها در تغییر و جایگزین‌کردن کلمات مهجور، بخشی از واژگان محفوظ در این متون دستخوش تغییر و فراموشی شده‌اند. آشنایی با شیوه‌ی درست برخورد با این متن‌ها به پژوهشگران این امکان را می‌دهد که بخشی از این واژگان کهن را که از بلای تصحیف، تحریف و تغییر چنان کاتبانی جان به در برده‌اند، بازیابی و معرفی کنند و آن را به گنجینـه‌ی واژگانــی زبان فارسی بیفزایند. این مقاله به تغییر صورت یکی از این واژگان در متن گرشاسب‌نامه اسدی طوسی خواهد پرداخت و نشان خواهد داد چگونه صورت تحریف‌شده‌ی یک کلمه در درازنای زمان در متن پذیرفته می‌شود و فرهنگ‌نویسان از طریق متن، صورت محرف آن کلمه وارد فرهنگ‌ها می‌کنند و با‌توجه‌به بافت متن برای آن معنایی ساخته می‌گردد و صورت اصلی کلمه به دست فراموشی سپرده می‌شود.