گونهشناسی راهبردهای توسعه محلی در جوامع روستایی و محلی
نویسندگان
1 دکتری تخصصی مدیریت بازرگانی، دانشگاه علامه طباطبائی (ره)، تهران، ایران
doi
چکیده
اساس رویکرد توسعه محلی، افزایش مشارکت به معنای افزایش توانمندسازی و اعتمادبهنفس مردم و نظارت آنها بر همه فرایندهاست. وقتی مردم محلی از توانمندی برخوردار شوند، امکان کار جمعی فراهم میشود. این روش زمانی بیشتر موردتوجه قرار گرفت که از سالهای 1960 روشهای کمی و کیفی مرسوم در مطالعه راهبردهای توسعه جوامع روستایی و شهری مورد انتقاد قرار گرفتند و سؤالاتی از قبیل اینکه چه گروههایی کمتر در فرآیند توسعه مشارکت دارند، به مشارکت چه کسانی بیشتر باید توجه شود و دلایل عدم توفیق مکرر سیاستهای تجویزی توسعه از سوی دولتهای مرکزی و محلی برای جوامع مختلف چیست، مطرح شدند. پاسخ این سؤالات، از طریق مشارکت مردم بهویژه نخبگان جوامع محلی در فرایند توسعه محلی امکانپذیر است. هدف از این مطالعه کیفی، توسعه چهارچوبی است که بتوان از طریق آن به یک دیدگاه و چشمانداز جامع در مورد راهبردها و الگوهای گوناگون توسعه محلی دست یافت و هر راهبرد را بر مبنای این چهارچوب پیشنهادی تفسیر نمود، تا از این طریق شالوده اصلی و رویکردهای کلیدی هر راهبرد در زمینه مسائل اساسی توسعه جوامع محلی مشخص گردد. ماحصل این مطالعه نشان میدهد که مجموعه راهبردهای موجود را میتوان در سه گونه متفاوت و متمایز از یکدیگر دستهبندی نمود. راهبردهای نمایندگی، تعاملی و مشارکتی هرکدام در زمینه نگاه به نقش جامعه محلی، اهداف توسعهای و نقش عامل تسهیلگر با یکدیگر متفاوت هستند.
