بررسی پیکرمندی در غزلهای سعدی با تکیه بر نظریة هالیدی و حسن
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلان
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلان
doi
10.22099/jba.2019.31909.3256چکیده
در دهههای اخیر آرای گوناگونی در زمینهی نشاندادن انسجام و دستیابی به عمق معنایی اثر ارائه شده است که در همهی آنها تحلیل متن، در مرکز بازخوانیهاست؛ ازجمله نظریهی هالیدی و حسن (1976م) که در بررسی کلیت منسجم متن، سازنده و پویاست. ازاینرو در پژوهش حاضر با استفاده از نظریهی انسجام متن هالیدی و حسن در زبانشناسی ساختگرا به تحلیل و بررسی نشانههای مختلفی چون نشانههای واژگانی، آوایی، نحوی و معنایی در نظام زبان غزل سعدی پرداخته شده است. بررسیها نشان میدهند که شعر سعدی (ازجمله شعر مورد نظر)، انسجامی نیرومند در سطوح واژگانی، پیوندی، موسیقیایی، آوایی و معنایی دارد و آنچه این انسجام و وحدت را میآفریند، اندیشهی عمیق شاعر است که در بستر محور طولی اشعار جریان یافته است. واژههای کلیدی: