مفهوم‌شناسی بهزیستی دیجیتال؛ ابعاد و شیوه‌های ارتقاء

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری تخصصی علوم ارتباطات، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران

2 دانشیار گروه علوم ارتباطات اجتماعی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال، تهران، ایران

3 استادیار پژوهش، عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاد دانشگاهی و مدرس مدعو گروه علوم ارتباطات اجتماعی، دانشکده علوم انسانی ،آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران

doi
10.22034/scm.2024.485926.1816
چکیده

بهزیستی دیجیتال مفهومی نوظهور است که توجه پژوهشگران را در رشته‌های مختلفی به خود جلب کرده است و استفاده علمی از آن افزایش یافته است. با وجود این، همچنان مفهومی مبهم است که تعاریف آن به شدت متفاوت است. برای مثال، از نظر دامنه، برخی از پژوهشگران بهزیستی دیجیتال را به معنایی بسیار گسترده تفسیر می‌کنند که شامل انبوهی از تأثیرات رسانه‌های دیجیتال بر بهزیستی است. این مقاله به بررسی تعاریف مختلف بهزیستی دیجیتال می‌پردازد که شامل ایجاد رابطه‌ای سالم با فناوری و شناسایی تأثیرات مثبت و منفی آن است. در این راستا، به روش مرور مفهومی پایگاه‌های داده الکترونیکی نظیرWeb of science, Scopus, Science direct, Pub med و موتور جستجوگرGoogle scholar جستجو شدند. تعداد 43 مقاله برای مرور نهایی انتخاب شد. بهزیستی دیجیتال سه جنبه کسب بهزیستی (دیجیتال) با استفاده از فناوری، یادگیری بهزیستی (دیجیتال) برای استفاده از فناوری، کمیت‌سنجی بهزیستی (دیجیتال) با استفاده از فناوری، را دربرمی‌گیرد. داشتن یک زندگی سالم به معنای داشتن کنترل کامل و در نتیجه پرهیز از رفتارهای غیرمنطقی است. آنچه مطلوب است این است که مولد و کارآمد باشیم. ناکارآمدی، آسیب اصلی ناشی از وسایل تکنولوژیکی است. مردم از دستگاه‌های خود بیش از حد استفاده می‌کنند زیرا کنترل استفاده از آن‌ها را از دست می‌دهند. بنابراین خودکنترلی به عنوان یک راهکار موثر در مواجهه با فناوری پیشنهاد می‌‌شود.