اثربخشی آموزش تابآوری هیجانی- شناختی بر استرس والدگری، تنظیم هیجان و تابآوری والدین کودکان پسر با کمتوان ذهنی خفیف
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 استاد گروه روانشناسی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.
doi
10.22054/jpe.2025.78970.2688چکیده
با تولد یک کودک با کمتوانی ذهنی، کارکردهای روانشناختی والدین به مخاطره میافتد؛ بنابراین استفاده از مداخلههای رویکردمحور، کوتاهمدت و مقرونبهصرفه در بهبود شرایط خاص روانشناختی این والدینضروری است. در همین راستا، پژوهش حاضر باهدف اثربخشی آموزش تابآوری هیجانی- شناختی بر استرس والدگری، تنظیم هیجان و تابآوری والدین کودکان کمتوان ذهنی خفیف انجام شد. جامعه آماری را والدین دارای فرزند پسر با کمتوانی ذهنی خفیف 8 تا 12 ساله مشغول به تحصیل در مدرسه کودکان استثنایی مرجوی (2) شهرستان کرج تشکیل دادند. نمونه پژوهش 30 نفر از والدین بودند که بهصورت در دسترس و بر اساس ملاکهای مطالعه انتخاب و بهصورت تصادفی در گروههای آزمایش و گواه جایدهی شدند. ابزار پژوهش شامل: پرسشنامه استرس والدگری (آبیدین، 1995)، مقیاس دشواریهایی در تنظیم هیجان (گراتز و روئمر، 2004) و مقیاس تابآوری (کانر و دیویدسون،2003)، بود. آموزش تابآوری هیجانی-شناختی اسمیت و آسکف (2016) به مدت 6 جلسه 50 تا 60 دقیقهای و یک بار در هفته بهصورت گروهی در گروه آزمایش ارائه شد. دادهها با روش کواریانس تک و چندمتغیری تحلیل شد. یافتهها نشان داد که برنامه آموزشی بهطور معنیداری برکاهش مؤلفههای استرس والدگری، افزایش تنظیم هیجان و تابآوری والدین کودکان با کمتوان ذهنی تأثیر داشت (P<0/05)؛ بنابراین به نظر میرسد آموزش حاضر در قالب یک برنامه رویکرد محور، کوتاهمدت و تعاملگرا، توانست با تلفیق راهبردهای شناختی- رفتاری و آموزش آرامسازی، ذهنآگاهی و سایر فنون، انعطافپذیری شناختی- هیجانی والدین را در تعامل با کودکان خود ارتقاء بخشد.