هنرمند ایرانی و حمایت درباری: دستآوردها و خسرانها
نویسندگان
1 استادیارگروه نقاشی، دانشکده هنر، دانشگاه سوره، تهران، ایران.
doi
10.22034/ra.2022.544011.1140چکیده
حدفاصل فرمانروایی ایلخانان تا پایان نیمه حکومت صفویان بر ایران، عصر شاخص انواع هنرها در «جهان فرهنگ ایرانی» است. در این میان علاقه حامیان سلطنتی نقش تعیینکنندهای در رونق هنر داشت و نوع و میزان حمایت شاهان و شاهزادگان عامل مهمی در تحولات هنری این دوران بود. هریک از حامیان قدرتمند هنر به انواع روشها هنرمندان را جذب دربار خود میکردند و جهان هنر ایرانی را رنگ و شکلی تازه میبخشیدند. ازاینرو مسئله این پژوهش چگونگی تعامل حامیان سلطنتی با هنرمندان دربارهایشان است و اینکه نحوه تعامل آنها با هنرمندان چه دستاوردهای مثبت و منفی برای هنرمندان به ارمغان میآورد؟ روش این پژوهش، تاریخی و استفاده از دادههای اسنادی است. یافتهها نشان میدهد با توجه به نظام تکقطبی حاکم بر دوران مورد مطالعه، تعامل میان حامیان سلطنتی و هنرمندان، وابستگی زیادی به انگیزه و ذوق و علاقه حامیان سلطنتی داشت. برخی هنرمندان با نزدیکی به حامیان سلطنتی از ثروت و نعمت فراوانی برخوردار میشدند و حتی تا مراتب بالای دیوانسالاری ترقی میکردند. درعینحال همین نظام تکقطبی باعث میشد تا کار و زندگی هنرمندان تابعی از تصمیمات حامی سلطنتی باشد، درنتیجه هرگونه تغییر نگرش میتوانست تبعات منفی و ناگواری ازجمله انزوا، تبعید و حتی مرگ برای هنرمندان به بار بیاورد.