بررسی فرسودگی شغلی معلمان با توجه به نقش واسطهای خودکنترلی و حمایت اجتماعی در همهگیری کرونا
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، گروه مشاوره مدرسه، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران
doi
10.22034/jmep.2021.310884.1071چکیده
همهگیری کرونا ازنظر برنامههای آموزشی فشـــار زیادی بر معلمان وارد کرده اســت. لذا پژوهش حاضر باهدف بررسی فرسودگی شغلی معلمان با توجه به نقش واسطهای خودکنترلی و حمایت اجتماعی در همهگیری کرونا انجام شد. طرح پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود و جامعه آن شامل 110 نفر معلمان مقطع ابتدایی شهر بروجرد در سال تحصیلی 1400-1399 بود. حجم نمونه 86 نفر تعیین شد که با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. پرسشنامههای مورداستفاده شامل مقیاس حمایت اجتماعی شربورن و استوارت (1991)، خودکنترلی تانجی (2004)، فرسودگی شغلی مسلش (1981) بود. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS-21 مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. یافتههای حاصل از پژوهش رابطه معنیدار منفی به میزان (752/0-r=) میان خودکنترلی با فرسودگی شغلی معلمان را نشان داد. همچنین بین حمایت اجتماعی با فرسودگی شغلی معلمان رابطه منفی و معنیدار (821/0-r=) وجود داشت؛ بنابراین میتوان نتیجه گرفت که خودکنترلی بالا و حمایت اجتماعی اطرافیان با کاهش فرسودگی شغلی معلمان رابطه دارد. با توجه به همهگیری کرونا این بحران بر عملکرد معلمان تأثیر داشته و زمینه فرسودگی شغلی آنان فراهم مینماید. با توجه به این مسئله ارائه آموزشها و ایجاد سیستمهای حمایتی و آموزش خودکنترلی بر پیشگیری فرسودگی شغلی معلمان در همهگیری کرونا ضروری به نظر میرسد.