تأثیر مداخله روانشناسی مثبت بر خودکارآمدی، تابآوری و امید به زندگی مادران کودکان با ناتوانی هوشی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مشاوره، دانشگاه پیام نور، قزوین، ایران.
2 کارشناس ارشد آمار زیستی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
doi
10.22054/jpe.2024.73876.2575چکیده
هدف این پژوهش بررسی تأثیر آموزش مهارتهای روانشناسی مثبت نگری بر خودکارآمدی، تابآوری و امید به زندگی مادران کودکان با ناتوانی هوشی بود. روش پژوهش نیمه تجربی از نوع طرح پیشآزمون-پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. نمونهای به حجم 20 نفر از مادران دارای کودک کمتوان ذهنی به روش هدفمند انتخاب شد و این افراد در دو گروه آزمایش و کنترل (هرکدام 10 نفر) گمارده شدند. اطلاعات موردنیاز از طریق سه پرسشنامهی خودکارآمدی عمومی شرر، امید اشنایدر و همکاران و تابآوری کانر و دیوید سون، جمعآوری شد. افراد قبل از انجام مداخله مورد ارزیابی قرار گرفتند، سپس آموزش روانشناسی مثبت برای گروه آزمایش در 6 جلسه اجرا شد و ارزیابی مجدد در مرحلهی پسآزمون و پیگیری انجام گرفت. دادهها با تحلیل واریانس اندازهگیری مکرر بررسی شدند. نتایج نشان داد که مداخله روانشناسی مثبت باعث ارتقای خودکارآمدی، تابآوری و امید به زندگی در مادران کودکان با ناتوانی هوشی شد؛ بنابراین، پیشنهاد میشود از این مداخله برای ارتقای خودکارآمدی، تابآوری و امید به زندگی مادران کودکان با ناتوانی هوشی استفاده شود.
