تأثیر آموزش گروهی افزایش صبر بر خودکارآمدی و نگرش مادران دارای کودک استثنایی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مشاوره، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2 دانشیار گروه روانشناسی مشاوره و تربیتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
3 استادیار گروه روانشناسی مشاوره و تربیتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
doi
10.22054/jpe.2023.67103.2437چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر آموزش گروهی افزایش صبر بر خودکارآمدی و نگرشمادران دارای کودکاستثنایی بود. این پژوهش شبه آزمایشی از نوع پیشآزمون - پسآزمون با گروه گواه بود. جامعهی آماری پژوهش حاضر شامل تمامی مادران دارای کودکاستثنایی شهر مشهد بود که در آموزشوپرورش استثنایی استان خراسان رضوی ثبتنامشده بودند، انتخاب نمونه بهصورت داوطلبانه و از روش در دسترس استفادهشده است. 32 مادر دارای کودکاستثنایی انتخاب و بهصورت تصادفی در گروههای آزمایش و گواه جایگزین شد (16 نفر در هر گروه). از پرسشنامههای صبر، خودکارآمدی دومکا و نگرش والدین به کودکاستثنایی برای سنجش متغیرهای پژوهش استفاده شد. پیشآزمون از دو گروه گرفته شد. گروه آزمایش 10 جلسهی آموزش صبر را دریافت کردند درحالیکه گروه گواه هیچ آموزشی را دریافت نکردند. پس از ارائه جلسات آموزشی، هر دو گروه مجدداً به پرسشنامهها در پسآزمون پاسخ دادند. دادههای پژوهش با استفاده از تحلیل کواریانس تکمتغیره (ANCOVA) و تحلیل کواریانس چندمتغیری (MONCOVA) مورد تجزیهوتحلیل قرارگرفت. یافتههای پژوهش حاضر نشانداد که آموزش صبر بر خودکارآمدی و تغییر نگرش، ناکامی، ناامیدی و شرمزدگی و صبر مادراندارای فرزنداستثنایی مؤثر است. درنتیجه توصیه میشود مشاوران و روانشناسان در برنامههای آموزشخانواده و گروههای والدین دارای فرزند استثنایی، آموزش صبر را موردتوجه قراردهند.
