نقد شبهپارادایم نفرین منابع و شواهد آن برای تبیین سیاستگذاری توسعه
نویسندگان
1 دکترای سیاستگذاری عمومی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 پژوهشگر ارشد مرکز مطالعات سیاستگذاری عمومی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22126/ipes.2020.3880.1095چکیده
این مقاله بررسی انتقادی شبهپارادایم نفرین منابع است، یعنی این ایده که وفور مواد معدنی و سوختی نتایج منفی بر توسعۀ کشورهای کمترتوسعهیافته دارد. بهطور خاص، نظریۀ نفرین منابع به این ایده میپردازد که وفور مواد معدنی و سوختی باعث بهوجودآمدن شکلهایی از مداخلات دولتی میشود که جلوی رشد را میگیرند، رانتخواری را عمیقاً تشدید میکند و باعث گسترش فساد میشود، که از منظر سیاستگذاری توسعه اینها، همگی، اثرات و نتایج منفی و متعاقب آن موانعی برای توسعه و رشد در کشور بهوجود میآورد. اما شواهد تاریخی و سیر پژوهشها و مطالعات اخیر نشان میدهد عوامل دیگری نیز در توسعهنیافتگی کشورهای دارای منابع طبیعی دخیلاند که آثار پایدارتری بر روند توسعهیافتگی کشورها در سطوح تصمیمسازی و سیاستگذاری دارند. شواهدی چون تمرکز دولتی، فساد فراگیر سیستمی، میزان ظرفیت سیاستگذاری دولت و درمجموع اثرات آستانهای (ظرفیت مالی دولت، ساختار مالکیت، و قابلیت دولت در توسعۀ استراتژیهای دوگانۀ رشد) توانایی این را دارند که فرایند توسعۀ یک کشور را با آثار منفی خود به ورطۀ انحراف بکشانند و درنهایت از رشد آن جلوگیری کنند. این مقاله به بیماری هلندی، دولت رانتخوار، و نسخۀ رانتخواری نفرین منابع میپردازد و به این نتیجه میرسد که مفاهیم یادشده ازلحاظ نظریه و شواهد با کمبودهای بسیاری روبهرو هستند. همچنین، عوامل مؤثر بر تعیین آستانۀ رفاه را در کشورهای درحالتوسعه هم شناسایی میکند. پایین این آستانه ریسک نفرین منابع خیلی بالا میرود.
