اثربخشی برنامه رابطه درمانی تحولی بر ارتقاء تعامل مادر با کودک اختلال طیف اتیسم
نویسندگان
1 گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، ایران
2 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 استاد ممتاز گروه روانشناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
4 دانشجوی دکتری رشته روانشناسی کودکان استثنایی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22054/jpe.2022.61968.2340چکیده
هدف پژوهش حاضر اثربخشی برنامه رابطه درمانی تحولی بر پایه هنر موسیقی بر ارتقاء تعامل مادران کودکان اختلال طیف اتیسم بود. جامعه آماری پژوهش حاضر مشتمل بر تمامی کودکان اختلال طیف اتیسم در سطح 1 (نیازمند حمایت) در مقطع پیشدبستانی است که به مرکز خیریه اتیسم شهر تهران مراجعه نمودهاند. تعداد 16 کودک پسر دارای اختلال طیف اتیسم به همراه مادرانشان بهصورت در دسترس انتخاب شد و بهصورت جایگزینی تصادفی در دو گروه 8 نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند. بهمنظور تشخیص اختلال اتیسم و همچنین اثربخشی برنامه مداخلهای از سه پرسشنامه فهرست ارزشیابی درمان اتیسم (ATEC)، مقیاس ارزیابی تشخیصی گارز (GARS-2) و پرسشنامه تعامل مادر-کودک (MCRE) استفاده گردید. نتایج آزمون تحلیل واریانس تکمتغیری (اثر بین آزمودنی) نشان داد که بین دو گروه در بیش حمایت گری (32/0= ، 001/0p=، 26/13=28،1F) و پذیرش (25/0= ، 01/0p=، 38/9=28،1F) تفاوت معناداری وجود دارد. درواقع میانگین گروه مداخله در خرده مقیاسهای بیش حمایت گری و پذیرش به ترتیب کمتر و بیشتر است، بدین معنی که گروه مداخله کمتر بیش حمایت گر و بیشتر پذیرنده بوده است. میتوان نتیجه گرفت که مداخله فلورتایم مبتنی بر موسیقیدرمانی تعامل بین مادر و کودک را بهطور معناداری افزایش میدهد.