الگوی توسعه و ارتقای اندیشه ‏ورزان در اندیشکده ‏های ایران

نویسندگان

1 دانشیار؛ گروه مدیریت و برنامه ‏ریزی آموزشی؛ دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی؛ دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 استادیار؛ گروه مدیریت و برنامه‏ ریزی آموزشی؛ دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی؛ دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 دانشجوی دکتری؛ گروه مدیریت و برنامه ‏ریزی آموزشی؛ دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی؛ دانشگاه تهران، تهران، ایران.

4 دانشیار گروه مدیریت و برنامه ‏ریزی آموزشی؛ دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی؛ دانشگاه تهران، تهران، ایران

doi
10.22034/jstp.2026.12251.2021
چکیده

با توجه به مأموریت اندیشکده‏ ها برای تصمیم ‏سازی برای حل مسائل و ابرچالشها، توانمندسازی اندیشه ‏ورزان فعال در نهادهای اندیشکده‏ای مستلزم فرآیندهای متفاوتی از آموزش های معمول است. هدف از پژوهش حاضر ارائه الگوی توسعه و توانمندسازی اندیشه ‏ورزان در اندیشکده‏ های ایران است. این پژوهش به صورت کیفی و از طریق روش پدیدارشناسی توصیفی انجام گرفته است. داده‏ ها بر اساس تجربه زیسته 18 نفر از فعالان حوزه اندیشکده‏ای ایران بوده که به صورت هدفمند انتخاب شده ‏اند. تجربیات این مشارکت‏ کنندگان از طریق مصاحبه نیمه‏ ساختار یافته جمع ‏آوری و تحلیل شده است. نتایج این پژوهش در قالب مدلی بر اساس مضمون فراگیر «فضاسازی» توسعه داده شده و به این امر اشاره دارد که توسعه نیروی انسانی در اندیشکده‏ ها مبتنی بر خلق فضاهایی برای رشد و تقویت توانمندی اندیشه‏ ورزان شکل می‏گیرد. در این مفهوم، فضا به عاملی فراتر از آموزشهای یکسویه رایج تبدیل شده و زمینه رشد نیروی انسانی را فراهم می‏آورد. اجزای این مدل به وسیله 10 فضای خلق‏ شده (مضامین سازنده) و 44 مقوله مرتبط با بایسته‏ های این فضاسازی (مضامین پایه) دسته‏ بندی شده است. فضای خودشناسی، تفکر و جوشش، تعامل غیررسمی و بین ‏رشته ‏ای، اصالت به مبانی فکری، امید و اعتماد به نفس، اخلاق و حریت، انتظار و مطالبه‏ گری، تدریج و بینابین، رفت و آمد خبرگان، و مسئله‏ محوری، شکل‌دهنده ابعاد این فضای رشد هستند.