الگوی توسعه و ارتقای اندیشه ورزان در اندیشکده های ایران
نویسندگان
1 دانشیار؛ گروه مدیریت و برنامه ریزی آموزشی؛ دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی؛ دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استادیار؛ گروه مدیریت و برنامه ریزی آموزشی؛ دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی؛ دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری؛ گروه مدیریت و برنامه ریزی آموزشی؛ دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی؛ دانشگاه تهران، تهران، ایران.
4 دانشیار گروه مدیریت و برنامه ریزی آموزشی؛ دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی؛ دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/jstp.2026.12251.2021چکیده
با توجه به مأموریت اندیشکده ها برای تصمیم سازی برای حل مسائل و ابرچالشها، توانمندسازی اندیشه ورزان فعال در نهادهای اندیشکدهای مستلزم فرآیندهای متفاوتی از آموزش های معمول است. هدف از پژوهش حاضر ارائه الگوی توسعه و توانمندسازی اندیشه ورزان در اندیشکده های ایران است. این پژوهش به صورت کیفی و از طریق روش پدیدارشناسی توصیفی انجام گرفته است. داده ها بر اساس تجربه زیسته 18 نفر از فعالان حوزه اندیشکدهای ایران بوده که به صورت هدفمند انتخاب شده اند. تجربیات این مشارکت کنندگان از طریق مصاحبه نیمه ساختار یافته جمع آوری و تحلیل شده است. نتایج این پژوهش در قالب مدلی بر اساس مضمون فراگیر «فضاسازی» توسعه داده شده و به این امر اشاره دارد که توسعه نیروی انسانی در اندیشکده ها مبتنی بر خلق فضاهایی برای رشد و تقویت توانمندی اندیشه ورزان شکل میگیرد. در این مفهوم، فضا به عاملی فراتر از آموزشهای یکسویه رایج تبدیل شده و زمینه رشد نیروی انسانی را فراهم میآورد. اجزای این مدل به وسیله 10 فضای خلق شده (مضامین سازنده) و 44 مقوله مرتبط با بایسته های این فضاسازی (مضامین پایه) دسته بندی شده است. فضای خودشناسی، تفکر و جوشش، تعامل غیررسمی و بین رشته ای، اصالت به مبانی فکری، امید و اعتماد به نفس، اخلاق و حریت، انتظار و مطالبه گری، تدریج و بینابین، رفت و آمد خبرگان، و مسئله محوری، شکلدهنده ابعاد این فضای رشد هستند.