مقایسه اثربخشی آموزش شفقتخود و درمان هیجانمدار در کاهش آسیبپذیری روانی- بدنی مادران کودکان با ناتوانی یادگیری
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مشاوره، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران
3 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران.
doi
10.22054/jpe.2023.65651.2409چکیده
پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش شفقت به خود و درمان هیجانمدار در کاهش آسیبپذیری روانی- بدنی مادران دارای کودک ناتوان یادگیری انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و یک پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری مادران کودکان ناتوان یادگیری مراجعهکننده به مرکز مشاوره پیوند در سال تحصیلی 1399-1400 در شهرستان ملارد بودند. 45 نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و در یک گروه آزمایش 15 نفره تحت برنامه آموزش شفقت خود، یک گروه آزمایش 15 نفره تحت درمان هیجانمدار و یک گروه 15 نفره کنترل جایگزین شدند. چک لیست علائم SCL-25 دراگوتیس و همکاران (1974) روی سه گروه و برنامههای آموزش شفقتخود گیلبرت (2014) برای یک گروه آزمایش و درمان هیجانمدار گولدمن و گرینبرگ (2015) برای گروه آزمایش دیگر اجرا و دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش شفقتخود و درمان هیجانمدار آسیبپذیری روانی- بدنی را کاهش میدهند (01/0P<). درمان هیجانمدار تاثیر بیشتری دارد و این تاثیرات در مرحله پیگیری پایدار بودند. از آن جایی که آموزش شفقتخود و درمان هیجانمدار احتمالا منجر به تغییر، تجربه و پذیرش هیجانها میشوند، آسیبپذیری مادران را کاهش میدهند. بنابراین میتوان از این روشهای کارآمد برای بهبود سلامت مادران کودکان ناتوان یادگیری استفاده کرد.