ارزیابی تأثیر قوانین و مقررات آموزش عالی بر توسعۀ مکاتب علمی در دانشگاه های ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه تعاون و رفاه اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران (نویسنده مسئول)
2 دانشجوی دکتری برنامهریزی توسعه آموزش عالی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22083/scsj.2021.136358چکیده
حضور و پرورش مکاتب علمی در دانشگاه ها میتواند سرمنشأ گفت وگوی سازنده و پیشرفت علمی شود. به نظر می رسد برخلاف بسیاری از دانشگاههای جهان، چنین وضعیتی در دانشگاههای کشورمان وجود ندارد؛ به عبارت دیگر، دانشگاهها به تقویت یک مکتب علمی خاص (اعم از داخلی یا خارجی) اهتمام نمیورزند و عملاً اولویتبندی میان نظریهها و مکاتب موجود وجود ندارد. پرسش پژوهش حاضر آن است که نقش قوانین و مقررات آموزش عالی در این وضعیت چیست؛ آیا قوانین و مقررات باعث شده که دانشگاهها نتوانند روی مکتب علمی خاصی متمرکز شوند؟ پاسخ به این پرسش طی دو مرحله انجام شد: اول، بر اساس رویکرد سیستمی به دانشگاه، با استفاده از روش گروهمحوری، راهبردهای هفتگانۀ تقویت حضور مکاتب علمی در دانشگاهها استخراج شدند. دوم، در چارچوب ارزیابی قوانین و مقررات، با استفاده از معیار راهبردهای هفتگانۀ مذکور، تمامی قوانین و مقررات مربوط به آموزش عالی، از نظر تأثیر آنها بر حضور مکاتب علمی در دانشگاهها، مورد بررسی قرار گرفتند. درمجموع، نتیجۀ این پژوهش آن است که قوانین و مقررات زمینۀ چندان مساعدی را برای توسعۀ حضور مکاتب علمی در دانشگاهها فراهم نمی کنند.