چیستی و چگونگی ویژگیهای دیپلماسی عمومی آمریکا در قبال ایران (1997-2005)
نویسندگان
1 استادیار روابط بینالملل گروه علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22083/scsj.2021.136353چکیده
شرایط جدید نظام بینالملل سبب شده است مؤلفههای جدیدی در ساختارهای رسمی بینالمللی نقش ایفا کنند. مطرحشدن بازیگران جدید و اهمیت یافتن افراد و نهادهای غیردولتی در جهان موجب شده است تا کشورها برای تأمین منافع خود، علاوه بر روشهای گذشته، ابزارها و راههای جدیدی را به کار گیرند که یکی از مهمترین آنها بهرهگیری از دیپلماسی عمومی است. با توجه به فراز و نشیبهای حاکم بر روابط ایران و آمریکا در دورههای زمانی مختلف، و با عنایت به چرخش گفتمانی در سیاست خارجی ایران به تنشزدایی و اعتمادسازی با جهانِ خارج در دوران دولت اصلاحات (1376-1384)، دیدگاهها درمورد ایران تغییر کرد و آمریکا درصدد برآمد تا با بهکارگیری دیپلماسی عمومی در ایران به اهداف و منافع خود تحقق بخشد. از جلوههای بارز دیپلماسی در این دوران میتوان به اعزام تیمهای ورزشی، صدور روادید و تسهیل مبادلات دانشجویی، و سایر برنامههای علمی و فرهنگی اشاره کرد. ازاینروی پرسش اصلی در پژوهش حاضر این است که رویکرد دیپلماسی عمومی آمریکا در ایران از چه بارزههایی در دوران اصلاحات برخوردار است. انگارۀ اولیه این است که آمریکا در این دوره بر گسترش لیبرال دموکراسی، بازنمایی مثبت از اقدامات آمریکا، و تغییر فرهنگ عمومی در ایران تأکید داشته و نسبت به دورههای قبل، دیپلماسی عمومی آمریکا به شکل غیررسمیتر و با مشارکت بازیگران غیردولتی صورت گرفته است. این اثر با روش توصیفی و با استفاده از منابع کتابخانهای به بررسی این موضوع پرداخته است.