نفی یکتایی نقش مذهب در زوال طریقت نقشبندیه در دوره صفویه ایران
نویسندگان
1 نویسنده مسئول، استادیار، گروه تصوف و عرفان اسلامی، دانشکده عرفان، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.
doi
10.22111/jrm.2025.49277.1219چکیده
چکیدهدرکنار اختلاف مذهبی صفویه شیعی و نقشبندیان سنی، کنشگری سیاسی مشایخ این طریقت در دوره پیشاصفوی و همزمان با آغاز حکومت صفویه در زوال طریقت نقشبندیه ایران موثر بودهاست. بازشناسی این دوره تاریخی نشان میدهد؛ مشایخ نقشبندیه ضمن اینکه کنش سیاسی داشتهاند، آندسته از مشایخ که در نقش و کنش سیاسی خود به مخالفت با صفویه پرداختهاند یا با حکومتهای رقیب صفویه (عثمانی و ازبک) ارتباط داشتهاند، در دوران پیشاصفوی و آغاز حکومت صفویه دچار محدودیتهای شدند که یا به قتل آنها منجر شده یا مجبور به خروج از ایران و زوال طریقت در ایران شدهاست. در این دسته باید از کسانی چون سیدعلی کردی، ابراهیم شبستری و برخی وابستگان این طریقت نام برد. ولی در مقابل آندسته از مشایخ که مخالفت سیاسی با صفویه نداشتهاند، حداقل تا سالها آغازین پس از رویکار آمدن صوفیه، علیرغم سنی مذهب بودن، همچنان در ایران حضور داشتند که در این مورد نیز میتوان از عبدالوهاب همدانی و صنعالله کوزهکنانی نام برد. پژوهش پیشرو با روش توصیفی ـ تحلیلی و شیوه مطالعه کتابخانهای، مستنداتی را ارایه میکند مبنی براینکه در چگونگی برخورد صفویه با مشایخ طریقت نقشبندیه در ایران قرن دهم هجری، عوامل سیاسی و کنشهای سیاسی ایشان با جریان صفویه دارای نقش اساسی است.کلیدواژهها: نقشبندیه، صفویه، اختلاف مذهبی، زوال نقشبندیه در ایران