تحلیل بقاء سکونتگاههای روستایی منطقه قزوین
نویسندگان
1 گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده علومانسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.
doi
10.22059/jhgr.2022.322659.1008287چکیده
در قرن حاضر تضمین بقا الگوهای فضایی موجود ازجمله دغدغههای جدی مدیران و برنامهریزان شهری و منطقهای محسوب میگردد. در سنجش میزان بقا، یکی از روشهای مؤثر و کارآمد، آنالیز بقا میباشد. هدف این پژوهش کاربست تحلیل بقاء در قالب نگرش توسعه پایدار محلی - منطقهای است که بهصورت توصیفی - تحلیلی از نوع مقطعی بر روی تمامی سکونتگاههای روستایی منطقه قزوین انجام گرفت. تجزیهوتحلیل دادهها و تعیین میزان بقا از روش کاپلان مایر در نرمافزار SPSS و برای مقایسه میانگین میزان بقا از آزمون لگ رنک استفاده شد. نوآوری اصلی این پژوهش، بهکارگیری آنالیز بقا در سنجش میزان بقا در انواع الگوهای فضایی و جمعبندی مؤلفههای متناظر با آنالیز بقا است. که هر روستا را مانند یک شخص با مؤلفههای: دموگرافیک، بیولوژیکی و اجتماعی - اقتصادی در نظر گرفته است. نتایج نشان داد چشمانداز بقا روستاهای شهرستانهای قزوین، آبیک و بوئینزهرا به علت روند توسعه ناپایدار و روابط مخرب اکولوژیکی منطقه کلانشهری تهران در چند دهه اخیر بسیار کوتاه است همچنین چشمانداز بقا شهرستانهای آوج، البرز و تاکستان هرچند نسبت به مناطق یادشده از شرایط بهتری برخوردارند اما همچنان به لحاظ بقا وضعیت نگرانکنندهای دارند. با آگاهی از میزان بقا میتوان، با اتخاذ سیاستهای مراقبتی برای مناطق پرمسئله و اقدامات لازم جهتپذیرش نقشهای فرامنطقهای متناسب با توان حیاتی آنها، به افزایش طول عمر و بقاء این سکونتگاهها کمک نمود.
