نقش رهبری دانشمحور در عملکرد نوآورانه بخش دولتی
نویسندگان
1 استادیار گروه مدیریت صنعتی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران
2 کارشناس ارشد مدیریت اجرایی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران
doi
10.22054/jks.2022.60867.1439چکیده
امروزه موفقیت سازمانها بیش از هر زمان دیگری درگرو کسب مزیت رقابتی بهواسطه عملکرد نوآورانه ناشی از دانشمحوری است. بر این اساس پژوهش حاضر به بررسی نقش رهبری دانشمحور در عملکرد نوآورانه در سازمانهای دولتی استان گیلان پرداخته است. این پژوهش ازنظر روش توصیفی- پیمایشی و ازنظر هدف کاربردی است. جامعه آماری پژوهش شامل سازمانهای دولتی شهر رشت است که به دلیل در دسترس بودن، بین همه آنها پرسشنامه توزیع گردید. بهمنظور تحلیل دادههای جمعآوریشده نیز از روش مدلسازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی استفاده شده است. نتایج پژوهش نشاندهنده معنادار بودن تأثیر انتقال دانش بر عملکرد نوآورانه (63/0r =)، بهکارگیری دانش بر عملکرد نوآورانه (26/0r =) و ایجاد دانش بر عملکرد نوآورانه (21/0r =) است. تأثیر انباشت دانش بر عملکرد نوآورانه نیز هم از طریق انتقال دانش و هم بهکارگیری دانش، معنادار است. نهایتاً، بر اساس یافتهها، تأثیر رهبری دانشمحور بر مستندسازی دانش (58/0r=)، تأثیر رهبری دانشمحور بر بهکارگیری دانش (39/0r=) و تأثیر رهبری دانشمحور بر ایجاد دانش (41/0r=) معنادار است. بااینوجود، تأثیر رهبری دانشمحور بر انتقال دانش معنادار نیست. بر اساس نتایج حاصل از مسیرهای غیرمستقیم مدل پژوهش، رهبری دانشمحور بهواسطه متغیرهای ذخیرهسازی و انتقال دانش، بیشترین اثر غیرمستقیم را بر عملکرد نوآورانه شرکتها دارد؛ بنابراین، با تأکید بر ذخیرهسازی دانش از سوی مدیریت سازمان، انتقال دانش و نوآوری بیشترین افزایش را خواهد داشت.