تحلیل تطبیقی-تاریخی سیاستهای صنعتی ایران و ژاپن در دوره پس از جنگ جهانی دوم
نویسندگان
1 استادیار موسسه مطالعات و پژوهشهای بازرگانی، تهران، ایران.
2 دکتری اقتصاد، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/jstp.2024.11750.1804چکیده
این مطالعه به بررسی مسیر صنعتیشدن و عوامل موثر بر توسعه صنعتی در دو کشور ایران و ژاپن میپردازد. ایران به رغم آنکه در دهه 1960 (1340شمسی)، به مانند ژاپن عملکرد موفقی در زمینه توسعه صنعتی داشت ولی نتوانست این مسیر را استمرار دهد. هدف از انجام این مطالعه ارزیابی عوامل موثر بر عملکرد سیاست صنعتی در ایران و ژاپن است و پاسخ به این سوال که چه تفاوتهایی در طراحی و اجرای سیاستهای صنعتی در ایران و ژاپن وجود داشته است که میتواند توضیحدهنده عملکرد متفاوت ایران و ژاپن باشد. این تحقیق در گام نخست ضمن بررسی ادبیات موجود پیرامون سیاست صنعتی، اشتراکات و افتراقات رویکردها را در چهار حوزه مهم (ساختار بوروکراتیک، محیط سیاسی و قابلیتهای سازمانی، سیاستهای بخشی و صنایع هدفگذاری شده، ابزارهای حمایتی و چگونگی مولدسازی آنها، و تعامل دولت و بخش خصوصی) طرح کرده است. در گام بعدی، با استفاده از رویکرد تطبیقی-تاریخی عملکرد ایران و ژاپن در این چهار حوزه طرح شده است. دوره مورد بررسی برای ژاپن 45 سال پس از جنگ جهانی دوم و برای ایران، از آغاز سلطنت محمدرضا پهلوی تا پایان برنامه توسعه ششم است. نتایج این بررسی نشان میدهد که توسعه صنعتی ایران در مقایسه با ژاپن به دلیل محیط سیاسی پرنوسان داخلی، روابط بینالمللی پرتلاطم، کیفیت پایین بوروکراسی و عدم شکلگیری آژانس راهبر، نداشتن راهبرد بلندمدت در هدفگذاری و انتخاب صنایع، ابزارهای حمایتی محدود و عدم توانایی در مولدسازی آنها و در نهایت، محوریت بخش دولتی نتوانسته است استمرار یابد.