ارزشیابی سازوکار مداخله برنامه پژوهانه اعضا هیئت علمی دانشگاه تهران
نویسندگان
1 دانشیار گروه مدیریت دولتی، دانشکده معارف اسلامی و مدیریت دولتی، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران.
2 پژوهشگر مرکز رشد دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران.
doi
10.22034/jstp.2024.11665.1787چکیده
در شرایطی که اعتبارات پژوهشی دانشگاهها کفاف هزینه فعالیتهای متنوع تحقیقاتی اعضای هیئتعلمی را نمیدهد و کمبود منابع یک محدودیت همیشگی است تخصیص بهینه و هدفمند اعتبارات موجود اهمیت دوچندانی یافته است. افزون بر این سازوکارهای تخصیص اعتبارات نقش بیبدیلی در انتقال انتظارات و خواستهای بیرونی از نهاد علم دارد و یکی از اثربخشترین ابزارهای عینیتبخشی به برنامههای راهبردی و سیاستها است. این پژوهش با هدف ارزشیابی سازوکار مداخله برنامه پژوهانه اعضا هیئتعلمی دانشگاه تهران به انجام رسیده است. دادههای مورد نیاز با استفاده از مصاحبههای حضوری با طراحان برنامه و مصاحبههای آرشیوی آنان، خاطرات شفاهی و اسناد و مدارک مرتبط با برنامه گردآوری شد. در گام بعدی با استفاده از فرآیند کدگذاری علی، محتوای حاصل از مرحله قبل کدگذاری شد. در نتیجه زنجیرههای علی متعددی به دست آمد که بر اساس شباهت دستهبندی و ادغام آنها انجام گرفت و روایت نظریه تغییر برنامه نگاشته شد. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که اگرچه این برنامه در زمان تدوین گامی روبهجلو و مروج نوعی از عقلانیت در نظام تخصیص اعتبارات پژوهشی بود اما اکنون از منظر اتخاذ رویکردی بیطرفانه نسبت به حوزه-رشتهها و ارج نهادن ارزشهایی چون همکاری علمی قابل نقد است. به علاوه تردیدهای بسیاری در مورد اثربخشی و کارایی نظامهای تخصیص مبتنی بر عملکرد وجود دارد. عدم نگاه اهرمی به منابع داخلی دانشگاه از دیگر انتقادات وارد به برنامه است.