مطالعه آزمایشگاهی و تئوری جذب گاز CO2 توسط محلول آب-مایع یونی-پپرازین به روش طراحی آزمایش رئوس حدی

نویسندگان

1 دکترا، استادیار مهندسی شیمی، گروه مهندسی شیمی، دانشکده فنی مهندسی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران

2 دانشجوی دکترای مهندسی شیمی، دانشکده فنی مهندسی، گروه مهندسی شیمی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران

doi
10.22034/farayandno.2023.1987820.1906
چکیده

جداسازی گاز دی‌اکسید کربن از گاز طبیعی، به عنوان یکی از آلاینده­های اصلی محیط زیست، با استفاده از مخلوط آمینی، یکی از متداول‌ترین روش­هاست. در این پژوهش، ترکیب بهینه‌ی مخلوط آمینی با استفاده از روش طراحی رئوس حدی تعیین شد. مخلوط آمینی مورد استفاده در این پژوهش شامل آب، پپرازین و 1-بوتیل3-متیل ایمیدازولیوم هیدروژن سولفات بوده است. به منظور اندازه‌گیری حلالیت دی‌اکسید­کربن در محلول آمینی، از یک سلول تعادلی (اتوکلاو) استفاده گردید. طبق بررسی آنالیز واریانس، ضریب تبیین (R2) مقدار بالایی به میزان (%99/79=) دارد. تحلیل نتایج در سطح اطمینان %95 در یک بلاک با تعداد 9 آزمایش و تعریف لودینیگ به عنوان متغیر پاسخ انجام شد. نتایج بهینه‌سازی نشان داد که ترکیب متشکل از 811/24 میلی‌لیتر آب، 188 میلی‌لیتر آمین و 0/76 میلی‌لیتر مایع یونی بهترین راندمان را داشته و در این حالت بیشنه‌ی لودینگ 1/702 بدست آمد.