جعل آثار تاریخی فرهنگی در ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه باستانشناسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استاد، گروه باستانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jarcs.2020.285309.142753چکیده
با شروع عصر روشنگری از ابتدای قرن 18 م و شکلگیری موزهها، گالریها و مجموعههای خصوصی، موزهها و گالریهای بزرگ برای پر کردن سالنهای نمایش خود نیاز به خرید آثار تاریخی فرهنگی داشته و در این میان جاعلان با همکاری متخصصین رشتههای مختلف و با سوءنیت، نسبت به ساخت آثار تقلبی و ارائه آنها اقدام نمودند. مهمترین پرسش در این زمینه، شناسایی شیوهها و فنهای مورد استفاده جاعلان در خلق آثار تقلبی، علل افزایش آن در سالهای اخیر و صدمات ناشی از اینگونه آثار در مطالعات باستانشناسی و فعالیتهای موزهای است. در این مقاله ضمن ارائه تعریفی جامع از آثار تقلبی، پیشینه آن در ایران، گونهشناسی اشیای تقلبی، شیوههای جعل و چگونگی ارائه آنها به گروههای هدف پرداخته میشود. مطالعات کتابخانهای و میدانی انجامگرفته در این پژوهش نشان میدهد که جاعلان آثار تاریخی فرهنگی با استفاده از علوم روز و با توجه به عدم شناخت دقیق گروههای هدف از اینگونه آثار تقلبی، نسبت به ساخت و ارائه اینگونه آثار در سه سطح 1- مردم عادی که در سودای دستیابی به ثروت هنگفت میباشند. 2- علاقهمندان به گردآوری آثار تاریخی، فرهنگی در داخل کشور 3- گالریها و موزههای خارجی اقدام مینمایند