مقایسۀ فرآیند رشد استدلال اخلاقی نوجوانان نابینا و بینای 11 تا 18سال شهر تهران
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای روانشناسی تربیتی،دانشگاه آزاداسلامی واحدعلوم و تحقیقات، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه سنجش و اندازهگیری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
3 دانشیار روانشناسی تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22054/jpe.2020.29667.1730چکیده
پژوهش حاضر با هدف مقایسۀ فرآیند رشد استدلال اخلاقی دانشآموزان نابینا و بینای 11 تا 18ساله شهر تهران انجام شد. روش پژوهش، توصیفی از نوع علی – مقایسه ای بود. جامعۀ آماری شامل کلیۀ دانشآموزان بینا و نابینای 11 تا 18 سال شهر تهران بود که در مدارس عادی و مدارس نابینایان در سال تحصیلی 95-96 مشغول بهتحصیل بودند. از بین آنها، نمونهای به حجم 120 نفر (60 نفر نابینا و 60 نفر بینا) انتخاب شد. گروه نابینا با روش نمونهگیری در دسترس و گروه بینا با روش نمونهگیری تصادفی چندمرحلهای انتخاب شدند. برای جمع آوری دادهها از آزمون استدلال اخلاقی استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها آزمون تی مستقل به کار گرفته شد. نتایج تجزیه و تحلیل دادهها نشان داد که رشد استدلال اخلاقی دانشآموزان نابینا و بینا سنین 11 تا 14 ساله شهر تهران تفاوت معنی داری وجود دارد (05/0p<) ولی تفاوت معنی داری برای سنین 15 تا 18 سال مشاهده نشد (05/0<p). با توجه به پایینتر بودن استدلال اخلاقی در سنین 11 تا 14 سال، پیشنهاد می شود در این زمینه مداخلات و بررسی های موثر انجام شود.
