«دگر‌اندیشان» و شیوه‌های تعامل محبّت‌آمیز با آنان در عهدجدید و قرآن

نویسندگان

1 دانشگاه تهران، پردیس فارابی

doi
10.22111/jrm.2021.6441
چکیده

«محبّت به همنوع» مفهومی است که در عهدجدید، ظهور چشمگیری دارد و در قرآن‌هم ‌با کاربرد گسترده‌ی آن مواجهیم. امّا مسأله‌ی مهم این است که از میان اقسام همنوعان در این متون، «دگر‌اندیشان» و از میان آن‌ها «دشمنان» چه کسانی هستند و شیوه‌های تعامل محبّت‌آمیز با ایشان چگونه رقم می‌خورد؟ در این راستا منظور از آموزه‌ی «محبّت به دشمن» در عهدجدید چه می‌تواند باشد؟ در نوشتار حاضر، با استفاده از منابع کتابخانه‌ای و به روش توصیفی-تحلیلی، مفهوم همنوعِ «دگر‌اندیش» را بر‌اساس آموزه‌های این متون توضیح داده و به بررسی شیوه‌های تعامل محبّت‌آمیز با آنان می‌پردازیم. درنهایت بیان می‌کنیم همه‌ی این شیوه‌ها به تمامی اقسام دگر‌اندیشان «صلح‌جو» و «کینه‌‌توز» تعلّق می‌گیرد، ‌اما تنها این شیوه‌ی «دفاع و جهاد» است که در برابر عدّه‌ای خاص از دشمنان دینی (کافران حربی)، آن‌هم به‌منظور حفظ سلامت و بقای جامعه‌ی ایمانی به وقوع می‌پیوندد؛ امری که خود عین محبّت است.