موردکاوی شایستگیهای اخلاقی مدیران آموزش عالی به سوی یک چارچوب مفهومی (مورد مطالعه دانشگاههای دولتی استان فارس)
نویسندگان
1 دکترای برنامه ریزی درسی، دانشیار گروه مدیریت و برنامهریزی آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز
2 دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز.
3 دکترای مدیریت آموزش عالی ، استادیار گروه مدیریت و برنامهریزی آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز
4 دکترای علوم قرآن و حدیث، دانشیار گروه علوم قران و فقه، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه شیراز.
5 دکترای مدیریت آموزشی، دانشیار گروه مدیریت و برنامهریزی آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز
doi
چکیده
: هدف اصلی این پژوهش، موردکاوی شایستگیهای اخلاقی مدیران دانشگاهی در نظام آموزش عالی بوده است. روش: پژوهش حاضر مبتنی بر رویکرد کیفی و با روش مطالعۀ موردی کیفی است. در این راستا، با استفاده از رویکرد هدفمند و به کارگیری معیار اشباع نظری، با 21 نفر از مدیران، معاونان و رؤسای دانشگاهها و دانشکدههای دولتی در ارتباط با پدیدۀ «شایستگیهای اخلاقی مدیران دانشگاهی» مصاحبۀ عمیق نیمهساختمند به عمل آمد. یافتهها: بر اساس یافتههای به دست آمده، شبکۀ مضامینِ شایستگیهای اخلاقی مدیران دانشگاهی(مضمون فراگیر)، شامل پنج بُعد شایستگیهای مدیریتی- رهبری، ارتباطی- تعاملی، شخصیتی- رفتاری، ارزشی- اعتقادی و دانشی- تحلیلی(مضامین سازمان دهنده) است که هر یک نیز دارای مؤلفههای گوناگون(مضامین پایه) بودند. نتیجهگیری: یافتههای این مطالعه میتواند در سیاستگذاریِ انتخاب و گزینش شایستۀ مدیران و رؤسای دانشگاهها و مراکز آموزش عالی و برنامههای بهسازیِ علمی- اخلاقی مدیران دانشگاهی، مورد توجه جدی قرار گیرد.
