تحلیلی انتقادیِ دیدگاه های اوشو درباره ماهیت انسان بر اساس مبانی عرفان اسلامی
نویسندگان
1 عضو گروه فرق و ادیان حوزه قم
doi
10.22111/jrm.2020.5822چکیده
از دیدگاه اوشو، انسان حیوان ناقصی است که به تنظیم و برنامهریزی زندگی خویش میپردازد. اوشو تفاوت اصلی انسان و حیوان را در توانایی برنامهریزی و عدم توانایی برنامهریزی زندگی و بروز احساسات و هیجانات خلاصه میکند. انسان در تعیین سرنوشت خود محور واصل است و اوست که آینده خود را رقم میزند. او در درون خود دارای سرشتی کمالخواه و سعادتطلب است که با قدرت تامه خود بهشت (لذتجویی) یا جهنم (سرکوب جنسیت و مبارزه با هواهای نفسانی) را انتخاب میکند. این در حالی است که این اندیشه از لحاظ ناسازگاری درونی دچار بحران تناقض در گفتار است؛ ضمن اینکه مبانی این اندیشه از عقلانیت معتبری برخوردار نیست. از لحاظ ناسازگاری بیرونی نیز، انسان دارای دو بُعد روحانی و جسمانی است که بُعد روحانی، اصل و نگهدارنده بُعد جسمانی که تنها یک ابزار است، می باشد و بقاء انسان تنها به بُعد روحانی اوست.