حفاظت از حقّ حریم خصوصی اطلاعاتی در مقابل تهدیدات ناشی از هوش مصنوعی نظامی

نویسندگان

1 دکترای حقوق بین‌الملل عمومی، مدرس گروه حقوق دانشگاه آزاد بوشهر، بوشهر، ایران

doi
10.22054/jplr.2024.68659.2691
چکیده

هوش مصنوعی توانایی یک سیستم کامپیوتری در حلّ مشکلات و انجام وظایفی است که در‌ ‌صورت نبودن آن به هوش انسانی نیاز است. فناوری‌های هوش مصنوعی برای چندین دهه تکامل یافته‌اند. امروزه بسیاری از کشورها در حال توسعۀ هوش مصنوعی در برنامه‌های نظامی خود هستند که با چالش‌های حقوق بشری فراوانی به‌ویژه در زمینة حفظ حریم خصوصی به‌عنوان حقّی بنیادین در یک مخاصمه مواجه می‌باشند. این حریم با توسعه به فضای مجازی، متضمّن حریمه‌ خصوصی اطلاعاتی و حفاظت از داده‌ها می‌گردد؛ لذا این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی تمهیدات و خلأهای قانونی و سیاسی موجود در حقوق بین‌الملل بشردوستانه و حقوق بشر بین‌المللی جهت صیانت از حریم خصوصی در هوش مصنوعی نظامی برای طرف‌های متخاصم را احصا می‌نماید و به این نتیجه می‌رسد که علی‌رغم کاستی‌های مقررات حقوق بین‌الملل بشردوستانه و حقوق بشر، تخطی از امنیت ملی جهت حفظ حریم خصوصی اطلاعاتی، تفویض تعیین چهارچوب‌های حقوق بشر در زمینة هوش مصنوعی به‌عنوان بخشی از اختیارات شرکت‌های خصوصی، در کنار قانون‌گذاری رسمی و غیر‌رسمی می‌تواند خلأهای قانونی مربوط به استفاده از هوش مصنوعی در یک مخاصمه را پوشش دهد.