تصویرگری بی‌صورت خیال در شعر سعدی

نویسندگان

1 دانشگاه رازی کرمانشاه

doi
10.22099/jba.2012.457
چکیده

تجربه­ های برجسته و موفق گذشتگان در عرصه­ی شعر، گنج به میراث رسیده­ی شاعران امروز است. از میان آن­ها، تجربه­ی آفرینش تصاویر شعری، بدون به کارگیری صورخیال، می­تواند همچون گذشته، به شعرامروز نیز غنای اندیشه، غنای زبان و قدرت تأثیرگذاری ببخشد. در جست­وجوی ویژگی­های شعر تصویری، برجسته­ترین نمونه­ی آن یعنی غزل­های سعدی بررسی شد. یافته­ها نشان می­دهند تصویرآفرینی بدون صورخیال یا بازنمایی تصویری زیبای واقعیت در شعر، خود از شیوه­های آفرینش تصویر و خیال­انگیزی است. این شیوه­ی تصویرگری بر ماهیت زبان، خیال، اندیشه و عاطفه­ی شعری، تأثیری بسزا دارد. در حوزه­ی اندیشه­ی شعری، محورهای عشق، زیبایی، بیان عواطف و اندیشیدن به انسان، مرکز معنایی شعر را تشکیل می­دهد. در حوزه­ی خیال، عناصر روایی چون پیرنگ، صحنه­پردازی، شخصیت‌پردازی، حادثه­پردازی، گفت­وگو و لحن، نمایش تصویری زیبا، عینی، پویا و تأثیر­گذار از واقعیت، را به عهده دارند. در حوزه­ی زبان نیز کاربرد گروه­های وصفی، قید حالت، بسامد فعل، جملات ساده و کوتاه، در تصویرگری، نقشی برجسته­ به عهده دارند.