عوامل موثر بر تقویت روابط در شبکههای همکاری از نگاه سرمایه اجتماعی
نویسندگان
1 دکتری سیاستگذاری علم و فناوری دانشگاه تهران، تهران
2 عضو هیئت علمی دانشگاه تهران، تهران
3 عضو هیئت علمی دانشگاه تهران، تهران
4 عضو هیئت علمی دانشگاه هرمزگان، بندرعباس
5 عضو هیئت علمی پژوهشکده مطالعات فناوری، تهران
doi
10.22034/jstp.2020.12.3.1228چکیده
بسیاری از سرمایهگذاریها بر روی تحقیق و توسعه، با هدف تحریک شکلگیری روابط همکاری انجام شده و باعث بهبود معنادار رشد اقتصادی و عملکرد نظام ملی نوآوری شده است. تاکنون مطالعات متعددی در زمینه روابط بین اعضای شبکهها صورت گرفته است اما خلأهایی از قبیل عدم توجه کافی به بازیگران دولتی در این مطالعات دیده میشود. این پژوهش به دنبال ارائه الگویی برای تقویت روابط بین اعضای شبکههای همکاری علم و فناوری مبتنی بر نظریه سرمایه اجتماعی در ایران است، به طوری که ماهیت اعضای شبکه از نظر دولتی و خصوصی بودن نیز در نظر گرفته شود. جامعه پژوهش حاضر، اعضای شبکه آزمایشگاهی فناوری نانو در ایران و روش پژوهش مطالعه موردی است. در گام اول عوامل مؤثر بر تقویت روابط در بین اعضای شبکه از طریق مرور ادبیات (مربوط به نظریه سرمایه اجتماعی) شناسایی و به وسیله اجماع خبرگان تعدیل شد. در گام بعد این عوامل با استفاده از مدلسازی ساختاری تفسیری در ترکیبهای سهگانه خصوصی-خصوصی، خصوصی-دولتی و دولتی-دولتی اولویتبندی و مقایسه گردید. نتایج پژوهش نشان میدهد که عوامل برنامهها و سیاستهای مدیریت شبکه، تجربه روابط پیشین و مدت زمان عضویت، سه عامل ریشهای در ترکیبات مختلف دولتی- دولتی، خصوصی- دولتی و خصوصی- خصوصی هستند. همچنین عامل برنامهها و سیاستهای اعضای شبکه نیز در ترکیب دولتی- دولتی عاملی ریشهای و تأثیرگذار است.