بررسی کارکرد دیو در منظومههای پهلوانی پس از شاهنامه
نویسندگان
1 دانشگاه شیراز
2 دانشگاه شیراز
doi
10.22099/jba.2012.460چکیده
شناخت دیوها یکی از بنیادهای دینپژوهی و اسطورهشناسی ایرانی است. در این جستار، به بررسی جایگاه دیوان در منظومههای پهلوانی پس از شاهنامهی فردوسی پرداخته شده است. در پارهای از این منظومهها مانند بانوگشسبنامه و کُک کُهزاد، دیوها حضوری کمرنگ دارند و تنها به عنوان صفاتی برای انسانهای پلید به کار میروند. در برخی دیگر از این منظومهها مانند سامنامه، شهریارنامه و فرامرزنامه، دیوان حضوری پررنگتر دارند؛ به گونهای که یکی از مراحل هفتخانی که پهلوان از آن میگذرد، مبارزه با دیو است و پهلوان برای نجات دختر/ دختران از چنگال دیو، ناگزیر میشود با دیو بجنگد. در برخی دیگر از این منظومهها مانند کوشنامه و گرشاسبنامه، افزون بر حضور دیوان به عنوان موجوداتی اهریمنی و دشمن قهرمان داستان و نیز صفاتی که نشانگر کنشهای پلید انسانی است، به دیوهایی مانند آز، خشم، نیاز، رشک و... که ریشه در اساطیر ایران باستان و متون پهلوی دارند، نیز برمیخوریم.