قیصر امینپور و رویکرد نوستالژیک
نویسندگان
1 دانشگاه شهید مدنی آذربایجان
2 دانشگاه شهید مدنی آذربایجان
doi
10.22099/jba.2012.463چکیده
قیصرامینپور، شاعر متعهد و تاثیرگذار پس از انقلاب، اشکال و ابعادی از دردمندی، حسرت و آرزومندی را در شعر خود به نمایش گذارده است. او آرمانها و گمشدههایی چون ارزشهای اخلاقی و انسانی، پاکی، سادگی و مهربانی را جستوجو میکند که پیگیری مداومِ چنین گمشدههایی، شعر وی را با وجوهی از نوستالژی درآمیخته است. روستا و دوران کودکی از منظرِ نگاهِ قیصر به چشماندازی آرمانی و دلخواه شباهت مییابند که میتوان آن را تجسمی از آرزوها و جلوهای از نوستالژی او تلقی نمود. این مقاله در رویکردِ نوستالژیکِ قیصر به روستا و کودکی، تاملی نموده و در صدد برآمده تجلیات و ابعاد آن را تبیین سازد.