واکاوی آسیب های ناشی از تعدد نهادهای سیاستگذار در نظام آموزش عالی ایران
نویسندگان
1 استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ملایر، ملایر، ایران
2 دانش آموخته دکتری رشته مدیریت آموزش عالی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
10.22080/eps.2023.24926.2164چکیده
جایگاه تصمیمگیری و برنامهریزی در نظام آموزش عالی ایران بهخوبی تعریف نشده است. ازاینرو، بین نهادهای سیاستگذار و تصمیم گیر نوعی عدم تفاهم در نگاه به مأموریت دانشگاهها و حکمرانی در آموزش عالی مشاهده میشود. این شواهد، خود گواه متقنی بر موازی کاری و آشفتگی در حکمرانی و سیاستگذاری آموزش عالی ایران است؛ بنابراین پژوهش حاضر به دنبال واکاوی آسیبهای ناشی از تعدد نهادهای سیاستگذار در نظام آموزش عالی ایران بود. در راستای دستیابی به هدف پژوهش، از رویکرد کیفی از نوع مطالعه موردی استفاده شد. مشارکت-کنندگان در پژوهش شامل 15 نفر از خبرگان دانشگاهی و پژوهشگاهی کشور بودند که با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند از نوع گلوله برفی و همچنین اشباع نظری در یافتهها انتخاب شدند. ابزار جمعآوری دادهها مصاحبه نیمه ساختاریافته بود. برای تجزیهوتحلیل مصاحبهها از روش تحلیل محتوای استقرایی استفاده شد. برای بررسی اعتبار یافتهها نیز از دو راهبرد؛ بررسی توسط مشارکتکننده در پژوهش و بررسی توسط همکار استفاده شد. یافتههای بهدستآمده از تحلیل محتوای استقرایی مصاحبهها، حاکی از آن بود که آسیبهای ناشی از تعدد نهادهای سیاستگذار در نظام آموزش عالی ایران درگرو موازی کاری بین نهادهای سیاستگذار به دلیل عدم مشخص بودن حدودوثغور در وظایف و مأموریتها، نبود یک مرجع سیاستگذار واحد در نظام آموزش عالی کشور، حاکمیت جهت-گیریهای سیاسی و حزبی در رویکردهای نهادهای سیاستگذار، عدم داشتن سیاستهای بلندمدت در حوزه علم و فناوری در اثر بیثباتی مدیریت ناشی از تغییر دولتها و درنهایت اولویت منافع و سیاستهای نهادی بر منافع و سیاست-های ملی است.
