استخدام دانشآموختگان خودی در دانشگاه: چالش یا فرصت؟
نویسندگان
1 استادیار مدیریت آموزش عالی، گروه علوم تربیتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ملایر
2 استادیار مدیریت آموزشی، گروه مدیریت آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان
doi
10.22034/jstp.2020.12.1.1155چکیده
منظور از جذب خودیها، علاقه دانشگاهها به جذب دانشآموختگان خود به عنوان عضو هیأتعلمی گفته میشود و به عنوان یک مسئله در آموزش عالی از سابقهای نسبتاً طولانی برخوردار است. این مقاله درصدد بود که با بررسی وضعیت دانشگاههای قدیمی کشور در زمینه جذب دانشآموختگان خودی و همچنین یکپارچه کردن پژوهشهای موجود در این زمینه با تکیه بر روش ترکیبپژوهی کیفی به ارائه یک موضع فکری به اندیشمندان و سیاستگذاران آموزش عالی بپردازد. بر این اساس در آغاز پژوهشگران با جستجوی کلیدواژههای مرتبط با پدیده جذب دانشآموختگان خودی در هریک از پایگاههای اطلاعاتی، از مجموع 48 پژوهش به دست آمده، 29 پژوهش مرتبط را به عنوان نمونه و به صورت هدفمند جهت تحلیل انتخاب نمودند و در بخش دوم نیز چهار دانشگاه قدیمی کشور با استفاده از روش نمونهگیری خوشهای به عنوان نمونه برای تحلیل و بررسی انتخاب شدند. برای کنترل کیفیت دادههای حاصل از بخش اول پژوهش از ابزار کاسپ استفاده شد و کدهای به دست آمده با استفاده از پایایی کدگذاران، یکدست و هماهنگ شدند. یافتههای حاصل از بخش اول در هشت محور شامل چالش توسعه دانشگاهی، چالش توسعه حرفهای، رشد تعصب دانشگاهی در جذب و استخدام، چالش توسعه ارتباطات فردی، چالش توسعه ارتباطات بیندانشگاهی، چالش توسعه ساختاری-فرهنگی دانشگاه، مزیتهای ساختاری-فرهنگی و مزیتهای اقتصادی دستهبندی شدند که بیانگر چالشها و فرصتهای پیرامون پدیده جذب دانشآموختگان خودی در دانشگاه هستند. یافتههای حاصل از بخش دوم پژوهش نیز حاکی از میزان بالای جذب دانشآموختگان خودی در دانشگاههای قدیمی کشور بوده است.