طراحی و ارزیابی الگوی توسعه سرمایه انسانی نقشهای گروهی و سازمانی اعضای هیأت علمی (رویکرد آمیخته)
نویسندگان
1 دکتری اقتصاد و مدیریت مالی آموزش عالی. دانشگاه تهران. تهران. ایران.
doi
10.22080/eps.2023.23868.2129چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر شناسایی و اعتبارسنجی صلاحیتهای گروهی و سازمانی اعضای هیأت علمی دانشگاهها بود. روششناسی: در بخش کیفی از روش پدیدارشناسی توصیفی و به منظور تحلیل دادهها از روش تحلیل مضمون استفاده شد. ابزار جمعآوری دادههای کیفی مصاحبه نیمه ساختار یافته و مشارکتکنندگان در این بخش 13 عضو هیأت علمی دارای تجارب علمی در زمینه موضوع پژوهش از دانشگاهها و پژوهشکدههای شهر تهران بودند که به روش نمونهگیری هدفمند از نوع موارد مطلوب انتخاب شدند. در بخش کمی، روش پژوهش از منظر هدف کاربردی و از منظر روششناختی توصیفی – پیمایشی بود. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها برای تعیین اعتبار و اولویت مضامین از روش مدلسازی معادلات ساختاری و آنتروپی شانون استفاده شد. جامعه آماری پژوهش شامل تمام اعضای هیأت علمی دارای حداقل 5 سال سابقه با مرتبه علمی استادیاری و بالاتر بودند که از بین آنها 208 نفر به روش تصادفی طبقهای نسبی انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادههای کمی، پرسشنامه توسعه صلاحیتهای نقشهای گروهی و سازمانی اعضای هیأت علمی محققساخته بود که روایی آن به روش صوری و محتوایی و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ تأیید شد. یافتهها: در بخش کیفی، 9 مضمون سازماندهنده؛ پیشاهنگی علمی و اجتماعی، هدایت مراودات چندوجهی، ادراک ساختار و فرهنگ سازمانی، دانش سازمان و مدیریت اداره واحد آموزشی، دانش تحلیل خط مشی آموزشی، برنامهریزی و توسعه آموزشی، مدیریت امور اداری و منابع انسانی، پیشبرد امور مالی و اداره امور اجتماعی" شناسایی و ارائه شد. در بخش کمی، اعتبار یافتههای پژوهش با استفاده از ضرایب آزمون تحلیل عاملی تأیید شد. بر اساس ضرایب آزمون آنتروپی شانون نیز، مضمون ادراک ساختار و فرهنگ واحد آموزشی و مضمون ارتقای مهارت خط مشی آموزشی به ترتیب از بیشترین و کمترین اولویت در توسعه صلاحیتهای اعضای هیأت علمی برخوردار بودند. نتیجه گیری و پیشنهادات: توسعه صلاحیتهای گروهی و سازمانی اعضای هیأت علمی موضوع مهمی است که تمام خبرگان بر آن تأکید داشتند. بر این اساس، یافتههای پژوهش حاضر ابزار علمی – فنی مناسبی را برای برنامهریزیهای راهبردی توسعه صلاحیتهای مدیریتی اعضای هیأت علمی در اختیار برنامهریزان، تصمیمسازان و کنشگران نهادهای آموزش عالی قرار میدهد. نوآوری و اصالت: شناسایی مضامین توسعه صلاحیتهای نقشهای گروهی و سازمانی اعضای هیأت علمی و اعتبارسنجی و اولویتبندی آنها.