تحلیلی بر سطح توسعه شاخص‌های آموزشی به‌عنوان عاملی جهت ارزیابی نابرابری‌ها و نیل به عدالت آموزشی پایدار: مطالعه موردی، مناطق آموزش و پرورش استان مازندران

نویسندگان

1 استاد گروه علوم تربیتی، دانشکده ادبیات، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.

2 دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی ،گروه علوم تربیتی، دانشکده ادبیات، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران

3 استاد گروه علوم تربیتی، دانشکده ادبیات،دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران

doi
10.22080/eps.2022.22184.2062
چکیده

هدف: در حال حاضر نابرابری های آموزشی، یکی از عوامل بسیار مهم در حوزه برنامه ریزی آموزشی می باشد که نقش مهم و تعیین کننده ای گسترش عدالت آموزشی و توسعه عدالت اجتماعی دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی سطح توسعه شاخص‌های آموزشی به-عنوان عاملی جهت ارزیابی نابرابری‌ها و نیل به عدالت آموزشی پایدار در شهرستان‌های استان مازندران انجام است. روش: روش تحقیق از نوع توصیفی تحلیلی است که به روش پیمایشی اجرا شده است. اطلاعات مورد نیاز با استفاده از بررسی اسناد مربوطه و اجرای پرسشنامه، جمع آوری شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان سال آخر دوره دوم متوسطه 22 شهرستان استان مازندران در سال تحصیلی 400 ـ 1399 می‌باشد (21981 =N). جهت انتخاب نمونه، از روش نمونه‌گیری طبقه‌ای با انتساب متناسب، 924 نفر انتخاب شده است. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‎افزار (SPSS)، (Excel) و (ArcGIS) انجام گرفته و از مدل (TOPSIS)، ضریب آنتروپی شانون و آزمون F استفاده شده است. یافته‌ها: شهرستان‌های سوادکوه شمالی (با ضریب 995/0)، سیمرغ (با ضریب 685/0)، جویبار (با ضریب 354/0) به ترتیب در بالاترین رتبه و شهرستان‌های محمودآباد (با ضریب 0204/0)، آمل (با ضریب 0176/0) و بهشهر (با ضریب 0121/0) دارای ضعیف‌ترین وضعیت به لحاظ برخورداری از نظر شاخص‌های آموزشی(درون داد، فرآیند و برون داد) مورد نظر این مطالعه می‌باشند.نتیجه‌گیری: براساس نتایج بدست آمده، شهرستان‌های استان مازندران از نظر توسعه شاخص‌های آموزشی در یک سطح نبوده و این استان برای نیل به عدالت آموزشی پایدار نیازمند بازبینی در بسیاری از برنامه‌ها می‌باشد.