بهبود شاخص‌های مورفولوژیکی و فیزیولوژیکی گل لیلیوم (Lilium longiflorum) تحت تاثیر قارچ میکوریزا و فسفر

نویسندگان

1 دانش آموخته کارشناسی ارشد تولیدات گیاهی- باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ملایر، ملایر، ایران.

2 استادیار گروه تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ملایر، ملایر، ایران.

3 دانشیار گروه مهندسی علوم باغبانی و فضای سبز، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ملایر، ملایر، ایران.

doi
10.22070/hpn.2021.4479.1023
چکیده

لیلیوم یکی از مهمترین گل‌های شاخه بریده در ایران است که حفظ کیفیت پس از برداشت آن اهمیت ویژه‌ای دارد. تغذیه یکی از عوامل تأثیر‌گذار روی حفظ کیفیت گل‌های شاخه بریده می‌باشد. در این پژوهش اثرکاربرد فسفر (فسفات آمونیوم) در سطوح مختلف (0،50،100و150 میلی‌گرم در لیتر) و قارچ میکوریزا شامل دو سطح مصرف و عدم مصرف (50 میلی‌گرم قارچ در 5 کیلوگرم خاک) به‌صورت آزمایش فاکتوریل و در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تکرار روی صفات مورفولوژیک و فیزیولوژیک گل لیلیوم رقم "رویال ترینیتی" مورد بررسی قرار گرفت. متغیرهای ارتفاع ساقه، قطر غنچه، طول برگ (در دو ناحیه)، میانگین وزن پیاز، عمر پس از برداشت گل، قند محلول و نامحلول، فسفر و پتاسیم در تحقیق حاضر بررسی شدند. نتایج تجزیه واریانس برای کلیه صفات مورد مطالعه نشان داد که اثر متقابل فسفر و قارچ در سطح احتمال یک درصد معنی دار بود لذا مقایسه میانگین اثر متقابل فسفر و قارچ برای کلیه صفات مورد مطالعه انجام شد. با توجه به نتایج مقایسه میانگین اثر متقابل قارچ و کاربرد فسفر، بیشترین ارتفاع ساقه و عمر پس از برداشت گل لیلیوم مربوط به تلقیح با قارچ و عدم کاربرد فسفر بود. همچنین نتایج نشان داد که بیشترین وزن پیاز و طول برگ در هنگام تلقیح با قارچ و کاربرد فسفر بدست آمد. بیشترین قطر غنچه نیز در عدم تلقیح با قارچ و کاربرد 100 میلی‌گرم در لیتر فسفات پتاسیم بدست آمد. بطورکلی نتایج نشان داد که کاربرد مقادیر مختلف فسفر و قارچ میکوریزا، تمامی صفات مورد بررسی را به‌طور معنی‌داری نسبت به شاهد افزایش دادند. لذا کاربرد قارچ میکوریزا و عنصر فسفر جهت بهبود شاخص‌های مورفولوژیکی و فیزیولوژیکی در گل لیلیوم توصیه می‌گردد.