نشانه هایی از یک نظام سازمانیافته عصر مفرغ، در شرق زاگرس مرکزی (دشت کنگاور)
نویسندگان
1 استادیار گروه باستانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان
doi
10.22059/jarcs.2019.71076چکیده
وضعیت باستانشناختی زاگرس مرکزی از مناطق پراهمیت در پیشازتاریخ ایران و بینالنهرین نشان از نقش آن در تاریخ تطور فرهنگی روستانشینی و توسعه شهرها است. پژوهش حاضر حاصل مطالعه الگوی استقراری محوطههای عصر مفرغ میانی و جدید در دشت میانکوهی کنگاور بر اساس شاخصههای انتخاب بومشناختی و همینطور فضایی میان فرهنگی (رتبه-اندازه و آنتروپی) است. تمرکز محوطههای شاخص مرکزی، در حوزه جنوب شرق این پهندشت و تعادل سایر محوطهها حاکی از شکلگیری یک نظام سازمانیافته فرهنگی-اقتصادی است و گویای این است که این مکانهای مرکزی با یک دامنه کنترلی نسبتاً وسیع از طریق محوطههای میانی دامنه کنترل خود را در سرتاسر این پهندشت گسترانیده. ارتباطات گسترده فرا منطقهای بهعنوان یک شاخص مهم تجارت با مناطق دوردست، در کنار شاخصهای دیگر فرهنگی از قبیل گسترش سفال گودین III در ایران و بینالنهرین نیز شواهد این نظام سازمانیافته است.
