شناسایی نیازهای آموزشی دانشجویان بر اساس سرمایه اجتماعی و نقش آن در ادراک آنان از جوّ آموزشی با تاکید بر برنامه ریزی آموزشی
نویسندگان
1 دانشگاه شیراز گروه مدیریت و برنامه ریزی آموزشی
2 فارغ التحصیل دانشگاه شیراز
doi
10.22080/eps.2019.2494چکیده
هدف کلی از انجام پژوهش حاضر، ارزیابی درونی نیازهای آموزشی دانشجویان بر اساس سرمایه اجتماعی و نقش آن در ادراک آنان از جوّ آموزشی: مطالعه موردی: دانشگاه شیراز بود. جامعهی آماری پژوهش شامل کلیهی دانشجویان دانشگاه شیراز بود که با استفاده از روش نمونهگیری خوشهای پس از انتخاب دانشکدههای علومتربیتی و روانشناسی و فنی و مهندسی به عنوان نمونهی پژوهش، کلیهی دانشجویان کارشناسی دانشکدههای مذکور به پرسشنامهها پاسخ کامل دادند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامهی سرمایهی اجتماعی (ترک زاده و محترم، 1391) و ادراک دانشجویان از جوّ آموزشی (راف و همکاران، 1997) بود که بعد از محاسبه روایی و پایایی توزیع و گردآوری شد. دادههای بهدست آمده با استفاده از روشهای آماری تی تست تک نمونهای، همبستگی پیرسون و مدل معادله ساختاری با استفاده از رگرسیون چندمتغیره مورد تحلیل قرارگرفت. یافتههای پژوهش نشان داد، از نظر دانشجویان میانگین سرمایهی اجتماعی و مطلوبیت جوّ آموزشی و هر یک از ابعاد آنها از میانگین معیار (Q3) کمتر میباشد؛ ادراک دانشجویان از جوّ آموزشی از طریق سرمایهی اجتماعی پیشبینی میشود (01/0≥ P و 58/0 = β). بدین ترتیب که رابطهی مثبت و معناداری بین ادراک دانشجویان از سرمایهی اجتماعی و جوّ آموزشی وجود دارد