بررسی ساختاری آثار گنجینه جیحون
نویسندگان
1 استادیار گروه پژوهش هنر، دانشگاه هنر اصفهان
2 دانشآموخته کارشناسی ارشد تاریخ هنر ایران باستان، دانشگاه آزاد اسلامی شبستر
doi
10.22059/jarcs.2019.68537چکیده
این نوشتار تلاش دارد با بررسی آثار «گنجینه جیحون» به گونهشناسی این مجموعه و نشانهشناسی بنمایههای هنری آن بپردازد. مهمترین اهداف این پژوهش بررسی فنآوری ساخت و تزیین آثار گنجینه جیحون، دستهبندی آنها بر پایه کاربرد و پیجویی معنای اسطورهای و کهنالگویی بنمایههای هنری آن است. پژوهشگران، این دستساختهها را حاصل هنر بومی ایران میدانند که از درآمیختن تجربه ساکنان فلات ایران با هنر فرهنگهای همجوار (میانرودان، اورارتو، مصر و هند) و هنر اقوام مهاجر آسیایی شکلگرفته است. گستره تاریخی آثار موزهای بررسیشده، میانه دوره هخامنشی (سدههای پنجم و چهارم پ.م) را در برمیگیرد. رویکرد این پژوهش تاریخی باهدف توسعهای، مقایسه تطبیقی ساختار اشیاء برای تبیین گونهشناسی و دستهبندی فرمی آنها، بررسی فنشناختی آثار و نیز نشانهشناسی بنمایههای بهکاررفته در این مجموعه بوده است. در بررسی این اشیاء از دید کاربرد دستکم به 22 گونه متفاوت برمیخوریم: نمونک ارابه، پیکره، درپوش، دسته ظرف، نمونک اسب، آرایه پوشاک، نیمتاج، گوشواره، گردنبند، آویز، دستبند و بازوبند، انگشتری، لوحه آیینی، پوشش سپر، نیام شمشیر، تنگ، کاسه، جام ماهیگون، بست لگام، میله، مهر و سکه. این اشیای زرین و سیمین با فنآوریهایی همچون ریختهگری (قالبگیری)،قلمزنی و چکشکاری، پرچکردن و لحیمکاری ساختهشدهاند. بر روی آثار این گنجینه پنج دسته نقشمایه (انسانی، جانوری، برساخته، گیاهی و هندسی) دیده میشود که با الگوهای آشنای هنر رسمی، فرا نژادی و تلفیقی پا گرفته در دربار هخامنشی همسانی کامل دارند. نشانهشناسی نقشمایههای این مجموعه نشان از کارکرد آیینی و درباری و خاستگاه ایرانی این آثار دارد.
