برهمکنش های فرهنگی عصر مفرغ مازندران بر پایه دادههای سفالی
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری باستان شناسی دانشگاه مازندران
2 استادیار گروه باستان شناسی دانشگاه مازندران
3 استاد گروه باستان شناسی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jarcs.2018.220765.142355چکیده
تحلیل روابط درون و برون منطقهای دوران مفرغ در جلگه مازندران و دشتهای میانکوهی آن بر اساس سفال، مسئلهی اصلی پژوهش حاضر است. سفالهای شاخص این دوران، خاکستری و سیاه براق و سفال قرمز ساده و منقوش (مفرغ قدیم) بوده است. نگارندگان، چگونگی وجود این سفالها را در هفت محوطهی کاوششده و هشت محوطهی بررسیشده در این منطقه، ارزیابی و با سفالهای مناطق همجوار مقایسه نمودند. این پژوهش اولا مشخص نموده که، تولید سفالهای طیف قرمز و خاکستری در دوره مفرغ قدیم در اغلب این محوطهها به موازات هم در جریان بوده و لذا، فناوری سفال دوران مفرغ مازندران به صورت یک جریان درونی و تدریجی تحول یافته است؛ ثانیا، شباهت سفالهای محوطههای بخش شرقی مازندران با مراکز دوران مفرغ دشتهای گرگان و دامغان، و تشابه سفالی تپههای این دوره در بخش غربی منطقهی مورد مطالعه با محوطههای مناطق شمال غربی، موجب تقویت نظریهی وجود برهمکنشها بین مناطق مذکور گردیده است.